Rook USA

Luistervinkjes?

2005-05-08T20:59:00.000-05:00

Amerikaanse huizen hebben over het algemeen een voordeur die naar binnen toe opengaat (maar dat is natuurlijk niets bijzonders), met daar voor een zogenaamde stormdeur die naar buiten opengaat. 's Winters zit er glas in de stormdeur, terwijl er 's zomers horrengaas in zit.
Het hele jaar door hangt Ella kransen op de stormdeur. Wat voor krans is afhankelijk van het seizoen. Zo kun je wel raden wat voor krans er rond de kerstdagen op de stormdeur hangt.
Met het voorjaar in de bol, verkoos ruim drie weken geleden een vinkenpaartje de krans op de stormdeur als DE ideale plaats om een gezinnetje te stichten. In een paar dagen tijd hadden ze een nestje klaar en weer een paar dagen later lagen er al 4 eitjes in.
Het nestje zit precies voor het raampje van de voordeur. Wij kunnen daardoor naar buiten naar de vinkjes en het nestje kijken, en de vinkjes kunnen daardoor vanuit het nestje naar binnen in de hal van ons huis kijken. Elke keer als iemand naar de smaak van de vinkjes een beetje te dichtbij komt, gaan ze er vandoor.
Een paar dagen geleden zijn 3 van de 4 eitjes uitgekomen, en nu zijn pa en ma vink druk in de weer om het kroost van voedsel te voorzien. Ze zijn nu wat minder schuw, maar gaan er nog steeds vandoor als er iemand door de deur naar binnen of naar buiten gaat.

De vinkjes zijn van het 'merk' House Finch (Carpodacus mexicanus). Een vogelsoort die voor Iowa vrij nieuw is. Huisvinkjes werden pas voor het eerst in 1982 in Iowa waargenomen.
Mannetjes huisvinkjes komen voor in extreme kleurvariaties, variërend van bleekgeel tot felrood. De kleur van het mannetje hangt af van wat hij eet gedurende de periode dat hij van verenkleed wisselt. Experimenten hebben aangetoond dat vrouwtjes de voorkeur geven aan de roodste mannetjes (hoe feller hoe beter).

Indien alles volgens plan verloopt zullen de babyvinkjes over slechts minder dan 2 weken alweer uitvliegen. Als je de blinde donsballetjes zo hulpeloos in het nestje ziet liggen kun je je dat maar moeilijk voorstellen.

Quote van de Week (3)

2005-05-06T23:59:00.000-05:00

"Always drink up stream from the herd." (Will Rogers)

CA-pet

2005-05-04T13:04:00.000-05:00

Naast de 181 tecnische sessies, biedt de IOUG conferentie ook een beurs waar diverse bedrijven vertegenwoordigd zijn. Vaak zijn het dezelfde bedrijven die elke keer weer een stand hebben op Oracle-gerelateerde beurzen. CA (Computer Associates) is één van die bedrijven. Toen ik in hun stand bezocht op de beurs tijdens de IOUG van 2001, gaven ze mij een pet, in de hoop dat ik op die manier hun bedrijfsnaam gemakkelijker zou kunnen onthouden. (Overigens gebruiken wij bij AEGON diverse produkten van CA.) Sinds de conferentie van 2001 bescherm ik mijn schaarsbegroeide hoofd tegen de zon vrijwel altijd met de CA-cap. Tijdens vakanties, boswandelingen, coachen, scheidsrechteren, grasmaaien, en ander buitenactiviteiten draag ik altijd m'n CA-pet.
Door de jaren heen is de pet een klein beetje verbleekt. Geen andere pet zit echter zo lekker als m'n CA-pet.
Gisteren liep ik op de beurs langs de stand van CA. Toen één van de CA-mederwerker mij vroeg of ik produkten gebruikte van Computer Associates, vertelde ik haar over m'n dierbare pet. Ze zei dat ik een nieuwe CA-pet kon krijgen, maar dat ik daarvoor wel iets moest doen. In hun stand hebben ze een soort telefooncel staan waarin honderden 1 dollar en 20 dollar biljetten worden rondgeblazen. Binnen een bepaald tijdsbestek moet je daar zoveel mogelijk van te pakken zien te krijgen. Als je 300 dollar bij elkaar weet te graaien krijg je een pet. Voor grotere hoeveelheden bijelkaar gegraaide dollars kon je grotere prijzen winnen, maar daar was ik niet in geïnteresseerd. Ik begon aan mijn missie met een plan, en gebaseerd op het histerische gegil van de CA-medewerkers aan de andere kant van het glas had ik al snel het idee dat ik een nieuw record aan het zetten was. Toen ik uit de 'telefooncel' stapte zeiden ze dat ze mijn verzamelde dollarbiljetten niet eens zouden tellen, omdat ik zeker drie keer zoveel te pakken had dan wie dan ook in de afgelopen 2 dagen. Ze waren het er dan ook unaniem over eens dat ik de hoofdprijs gewonnen had: een CA-jeans jacket. Als bonus deden ze daar nog eens de door mij zo felbegeerde CA-pet bovenop.

Larry Ellison's Kroonprins

2005-05-03T12:17:00.000-05:00

Gisteren heb ik na een Oracle Keynote session een halfuurtje staan kletsen met David Thompson. Tot voorkort was David Thompson nog werkzaam voor PeopleSoft. PeopleSoft is echter onlangs gekocht door Oracle. David Thompson is nu Senior Vice President en CIO (Chief Information Officer) bij Oracle. Dit komt er op neer dat hij de rechterhand en wellicht kroonprins is van Larry Ellison, de big boss van Oracle. Met een vermogen van 18,4 miljard dollar staat Larry Ellison 9e op de lijst van de aller-aller-aller rijkste mensen die op deze aardkloot rondlopen.
Mijn jongste broertje Johan is met Oracle's aankoop van PeopleSoft ook werknemer van Oracle geworden. Wijzend op mijn achternaam op mijn badge heb ik hem gevraagd of hij Johan wellicht kende. Hij moest even nadenken, en zei dat hij wellicht met Johan aan een deal had gewerkt (navraag bij Johan leerde dat dit niet het geval was). Hij zei dat hij in ieder geval op Johan zou letten. Je weet maar nooit waar dat goed voor is.
Larry Ellison is 60 jaar oud en gaat wellicht spoedig moet pensioen. Wie weet volgt David Thompson hem dan op. David heeft dan uiteraard ook een rechterhand nodig...

Jamaica-Curacao-IOUG

2005-05-02T11:53:00.000-05:00

Vanochtend stond ik na de openingssession van de IOUG conferentie samen met twee medeconferentiegangers te genieten van een heerlijk croissantje en een warme kop koffie. De ene kwam uit Orlando en de andere uit Jamaica. De man uit Orlando wees al na een par minuten naar zijn achternaam op zijn badge: "van Dijk" (Ik vraag me af waarom ie dat nou deed?). Hij vertelde dat zijn vader vanuit Nederland naar de USA was geëmigreerd, en dat zijn moeder in Amerika was geboren uit Nederlandse ouders.
Na een poosje gebabbeld te hebben, bleek dat de jonge dame uit Jamaica vorige week nog op Curacao was! Ze verbleef daar bij een vriendin die werkzaam is bij Fatum. Uiteraard hebben we even doorkletst over Curacao.
Wat is de kans dat je op een Oracle-conferentie iemand tegenkomt uit Jamaica? En wat is dan de kans dat ie vorige week ook nog eens op Curacao verbleef? Mijn eerste gok is ongeveer 0,000000000035%...

Leve de Koningin!

2005-05-01T13:22:00.000-05:00

Toen ik gisteren (30 april) aankwam op het vliegveld van Orlando, stond ik op de roltrap achter twee Nederlandssprekende mannan. Halverwege de roltrap zong één van de twee mannen ineens zachtjes: "Oranje boven, Oranje boven..." Hij keek verbaasd achterom toen ik aanvulde met: "...Leve de Koningin!".

Nederlanders vieren Koninginnedag overal ter wereld moet je maar denken...

Rennen en vliegen

2005-05-01T13:08:00.000-05:00

Zoals ik vorige maand al berichtte, moest ik de eerste week van mei voor een Oracle-conferentie naar Florida. Gisteren ben ik met American Airlines via Chicago naar Orlando gevlogen.
Zaterdagmorgen om 11:30 uur moesten de Wild Wolves een voetbalwedstrijd spelen waar ik nog graag bij wilde zijn. Mijn vliegtuig zou echter vertrekken om 13:54 uur. Echter, tegenwoordig met alle nieuwe veiligheidsmaatregelen moet je zelfs voor binnenlandse vluchten tenminste een uur van te voren aanwezig zijn (vóór 11 september 2001 kon je op het vliegveld van Cedar Rapids gerust 5 minuten voor vertrek van je vliegtuig aan komen kakken). De voetbalwedstrijden duren over het algemeen 1 uur en 15 minuten, en het ritje naar het vliegveld ongeveer 20 minuten. Dat zou dan allemaal wel héél erg krap worden...
Na wat rondgesurfd te hebben op de website van American Airlines, ontdekte ik dat je je tegenwoordig via het internet in kunt checken! Daarbij kun je zelfs de jou toegewezen stoel wijzigen naar een andere nog niet toegewezen stoel. Dit kan niet eerder dan 24 uur voor de geplande vertrektijd van jouw vliegtuig en niet later dan een 1 uur van te voren. Als je je via het internet incheckt, dan hoef je niet naar de incheckbalie op het vliegveld, maar kun je direct naar de gate. In dat geval hoef je slechts 30 minuten van te voeren aanwezig zijn. Dit kun je zelfs nog pushen naar 15 minuten. Daarna loop je het risico dat ze jouw vlucht cancelen.

Vrijdagmiddag heb ik me dus ingecheckt op de American Airlines website. Je moet dan op dat moment je boarding tickets printen. Met de geprintte boardingtickets kun je vervolgens probleemloos vliegen.

Na het eindsignaal nog even snel mijn meisje een high-five gegeven en gecomplimenteerd met hun goedgespeelde voetbalwedstrijd (die we overigens met 6-1 hadden verloren), om vervolgens onder een gejoel van "bye coach Rook!" naar m'n auto te rennen en naar het vliegveld te rijden.
Security wilde dat ik m'n schoenen uitdeed omdat die dikke zolen hebben. (Volgende keer dan toch maar m'n dress shoes aandoen als ik ga vliegen.) Dit zorgde echter voor slechts een miniem oponthoud. Ik was ruim op tijd bij de gate.

Afhankelijk hoe druk het is deze week, zal ik proberen de komende dagen nog een aantal keren te posten vanuit Orlando.

Wild Wolves niet te houden

2005-04-19T22:30:00.000-05:00

Omdat er zaterdag een groot voetbaltoernooi werd gespeeld op onze voetbalvelden, waren onze wedstrijden verschoven naar vanavond. Voor mijn AYSO soccer team geen probleem, want we trainen gewoonlijk op disndag (en op donderdag).
Elf van de twaalf meisjes kwamen vanavond opdraven. Het twaalfde meisje, Madison, was vakantie aan het vieren in Orlando, Florida. Madison is het derde meisje van mijn team dat in de laaste drie weken op rij de schoolbankjes had omgeruild voor de Walt Disney parken in Orlando (om zich vevolgens weer poepbruin op de training te melden).
Madison is één van mijn sterkere middenvelders, maar de Wild Wolves hebben vanavond bewezen dat ze het ook zonder haar kunnen. Al in het eerst kwartier speelden we voornamelijk op de aanvallende helft van het veld, met een vroege goal als resultaat. Tijdens het tweede kwartier leken de rollen even omgedraaid en werden we teruggeduwd op onze eigen helft.
Een harde bal in het gezicht van brildragende Kelly sloeg haar tegen de grond. Omdat de pijn eenvoudig van Kelly's gezicht af te lezen viel, leek het de scheidsrechter maar beter om haar om te wisselen. Kelly dacht daar echter heel anders over. Zij was gekomen om te voetballen, en niet om langs de lijn een potje te gaan zitten janken. Tien seconden later scoorde ze onze tweede goal.
Daarna was er geen houden meer aan met m'n meiden. Prachtig teamwerk, maar ook schitterende individuele acties. Eindstand: 6-1! De Wild Wolves hebben daarmee netzoveel goals gescoord als PSV, Ajax en Feyenoord tesamen in het afgelopen weekend! Eat that!

Bovenstaande foto is overigens vorige week zaterdag genomen, voorafgaand aan een wedstrijd die ook al door de Wild Wolves werd gewonnen (2-0). Deze wedstrijd werd op mijn verjaardag zaterdag 's ochtends om 8.00 uur (!) gespeeld.
Een week eerder had mijn lieve dochter Lisandra (10) laten uitlekken naar haar team mates dat ik de volgende zaterdag jarig zou zijn. Een oogwenk later stonden tien opgewonden meisjes om me heen te springen: "coach Rook, coach Rook, we know a good birthday present for you: we will win next game for you!"
Voorafgaand aan de wedstrijd zongen ze me een enthousiast Happy Birthday toe, en in het daaropvolgende uur presenteerden ze m'n verjaardagskadootje: een mooie wedstrijd die werd afgesloten met een 2-0 overwinning. Zo wil ik wel elke week jarig zijn...

Kabelslot

2005-04-16T15:07:00.000-05:00

Ewout (15) was op zijn fiets weggeweest en had bij terugkomst zijn Master Python cable lock op de keukentafel gelegd. Toen Nathalie (13) en vriendin Darcey (12) even later staande bij de keukentafel door een kookboek aan het bladeren waren, kreeg ik een idee. Ik greep het kabelslot en voor Nathalie en Darcey goed en wel doorhadden wat er gebeurde zaten ze al aan elkaar vast geketend. Met de ruggen naar elkaar toe en het kabelslot om hun middel.
Na met z'n drietjes smakelijk gelachen te hebben om de situatie, wilde ik Ewout even vragen om het sleuteltje. "Ewout...waar is Ewout eigenlijk?" Ella wist me te vertellen dat Ewout een halfuurtje eerder door een vriend was opgehaald om de hele middag te gaan schaatsen. De sleutel van zijn kabelslot heeft ie altijd in zijn portemonee...
Zonder sleutel begin je niet veel met een "cut resistant 10mm braided steel vinyl-coated cable".
Terwijl Darcey haar buik in hield, probeerde Nathalie uit de kabel te stappen. Nathalie's heupen waren echter te breed. Bij een ontsnappingspoging in de andere richting zaten haar borsten in de weg. Nathalie en Darcey wilden het daarom maar opgeven. Ze besloten aan elkaar vastgeketend richting Darcey's huis te schuifelen om daar eieren te halen die ze nodig hadden voor het bakken van koekjes. Dat leek me een wat minder goed idee, vandaar dat ik hielp met nogmaals een poging het kabelslot over Nathalie's borsten te krijgen. Toen dat eenmaal - ouch that hurts! - gelukt was bleek het nog eens niet zo gemakkelijk te zijn - daddy, you're choking me! - om het kabelslot vervolgens over haar schouders, armen en hoofd te krijgen.

"Dad, the old computer is having problems..."

2005-04-14T23:57:00.000-05:00

Kom je 's avonds thuis van je werk, is het eerste wat je hoort: "Dad, the old computer is having problems..." Even later komt één van de andere kids me met een soortgelijke boodschap begroeten.
Ik had er net een lange dag van problemen oplossen opzitten. "Mag ik eerst even rustig thuiskomen alstjeblieft?" Als gebruikelijk wilde ik me eerst even omkleden, en daarna wilde ik ook nog wel even een hapje eten. Ondertussen kreeg ik een opsomming van de problemen.

Eigenlijk is 'the old computer' niet de oude, maar de op één na jongste computer. Daar alleen de twee nieuwste computers actief worden gebruikt, wordt de op één na jongste computer voor het gemak 'the old computer' genoemd.
'The old computer' bleek inderdaad problemen te hebben. Direct na het opstarten van de computer verscheen elke keer een vervelend windowtje die wilde dat je 'Internet Optimizer' software ging installeren. 'Internet Optimizer' software die ik niet besteld had en zeker niet op m'n computer wilde installeren. Maar eens even alle kids één voor één opgezocht met de vraag of ze in de laatste 24 uur wellicht wat stoms hadden gedaan op 'the old computer'. Uiteraard keken ze me alle vier met zeer onschuldige gezichtjes aan en wisten ze absoluut van niks. Ivan (18) wees echter al snel met zijn vinger naar jongste zusje Lisandra (10). Lisandra zou twee dagen eerder op 'Yes' geklikt hebben toen een windowtje had gevraagd of zij een update van MacroMedia zou willen installeren.

Al snel constateerde ik dat Windows Internet Explorer niet meer wilde opstarten. Ook het downloaden van de meest recente anti-virusdefinities van Norton ging niet meer. Hetzelfde gold voor de meest recente definities voor Ad-Aware. Daarom eerst maar eens op onderzoek uitgegaan. Al snel vond ik een folder met de 'Internet Optimizer' software. De folder bleek gecreëerd te zijn om 5 uur 's middags. Navraag leerde dat dat het tijdstip was waarop Nathalie (13) achter de computer spelletjes zat te spelen op het internet. Ik vond ook al snel de webpagina waar het allemaal begonnen was. Een webpagina die met een serie iritante popup-windowtjes je probeert zo gek te krijgen om hun software te installeren op je computer. Zolang je maar op de No-button blijft klikken is er niets aan de hand. Slechts één keertje op de Yes-button klikken is echer genoeg om de pleuris uit te laten breken. Een pleuris die uit heel wat meer bestond dan alleen de redelijk onschuldige 'Internet Optimizer' software.
In de daarop volgende uren vond ik in het totaal 47 adware en virusachtige programmaatjes die tussen 5 uur en 2 minuten over 5 op de PC waren geïnstalleerd.

Met Windows in safe-mode kon ik uiteindelijk op het internet komen en was ik instaat om de meest recente definities van Norton en Ad-Aware te downloaden. Nadat Norton en Ad-Aware de nodige rotzooi hadden opgeruimd, bleek er nog het één en ander handmatig opgeruimd te moeten worden.

's Nachts om vijf minuten over één was 'the old computer' eindelijk weer helemaal schoon.

Post-it!

2005-04-11T22:17:00.000-05:00

Als je 50 wordt denken ze in Amerika dat je jeugd afsterft. Daarom moet op je 50ste verjaardag je jeugd begraven worden. Collega's sparen dan kosten noch moeiten om je werkplek te versieren met zwarte slingers, zwarte ballonnen en dingen die met de dood te maken hebben, zoals grafstenen met R.I.P. (Rest In Peace). Niet iedereen stelt zoveel aandacht op prijs. Sommige mensen nemen daarom vrij op hun verjaardag om dat te ontlopen.

Versieren voor andere verjaardagen is zeer ongebruikelijk, met uitzondering van je 40ste verjaardag. Tot je veertigste ga je nog bij de heuvel omhoog, daarna is het alleen nog maar heuvelafwaarts. Het heet dan ook dat je op je 40ste 'over the hill' ('over de heuvel') bent. Aan de andere kant schijnt het leven juist te beginnen bij 40, maar dan wel met leesbril, geheugenverlies en andere gebreken. Hoe dan ook, genoeg zaken om op een feestelijke dag als een 40ste verjaardag even wat extra aandacht aan te besteden. Net als bij een 50ste verjaardag, versiert men er bij een 40ste verjaardag lustig op los.

Ruim 4 jaar geleden heb ik samen met een grote groep collega's meegeholpen aan het versieren van de werkplek van m'n manager Kathy ter ere van haar 40ste verjaardag. Ondanks het feit dat ik slechts had meegeholpen, hield ze mij verantwoordelijk voor de vele zwarte ballonnen, zwarte slingers, zwarte rozen en posters waarop duidelijk haar nieuwe leeftijd vermeld stond. Kathy zwoer wraak en herinnerde me er sindsdien meerdere malen per jaar aan dat mijn tijd nog zou komen...

Afgelopen zaterdag was die tijd dan gekomen.

Vanochtend belde manager Kathy me om 7:30 uur thuis op. Ze had niet veel eerder moeten bellen, want dan had ze me ook nog eens wakker gebeld. Of ik m'n camera even mee naar het werk wilde nemen, want ze was die van haar vergeten mee te nemen. Met dat verzoek wist ik dus meteen hoe laat het was...

Toen ik vanuit de lobby van het AEGON-gebouw de afdeling inkeek, viel m'n oog al direct op het spoor van Post-it briefjes richting mijn werkplek. Op elk briefje stond het getal 40 en een pijltje in de 'juiste' richting. Mocht het met mijn nieuwe leeftijd gepaard gaande geheugenverlies zich plotsklaps al gedurende het weekend hebben aangediend, dan kon ik in iedergeval m'n werkplek nog gemakkijk terugvinden. Gewoon de pijltjes volgen.
Waarom gebruik je Post-it briefjes? Juist de gele notitieblaadjes met plakrandje zijn bedoeld als geheugensteuntje. Wat is dan leuker om iemand die net 40 is geworden met de zelfklevende memoblaadjes te herinneren dat het vanaf nu steeds moeilijker zal worden om alles te onthouden? Post-it memoblokjes komen tegenwoordig in vele verschillende kleuren. Mijn collega's hadden honderden Post-it briefjes van verschillende kleuren en van verschillend formaat opgeplakt op m'n werkplek. De meeste briefjes waren voorzien van bijdehante teksten zoals: "The mind is the first thing to go, and I can't remember the 2nd."
Een ander had met behulp van een vertaalwebsite een aantal Nederlandstalige notitieblaadjes gevuld:
"Onthaal aan middenleeftijd!"
"Gelukkige verjaardag Henk!"
"Onthaal aan veertig en over club!"

De vloer hadden ze bedekt met Post-it blaadjes met de plakrand naar boven. Als je daarover heen liep, bleven al die blaadjes aan je schoenen plakken.

Wild Wolves kunnen zich meten met Ajax

2005-04-02T23:14:00.000-06:00

Vandaag hebben de Wild Wolves hun eerste wedstrijd van het voorjaarsseizoen gespeeld. De wedstrijd eindigde voor de Wild Wolves, net als vandaag voor Ajax, in een 2-1 nederlaag. Waar het echter voor Ajax een 'pijnijk verlies' was, was het voor de Wild Wolves een mooi resultaat.
We speelden vandaag tegen een team van een andere league dat al jaren met elkaar speelt. De eerste 10 minuten hadden mijn meiden nodig om terug te komen in het wedstrijdritme, en om te schakelen van de kip-zonder-kop-tactiek naar een wat structurelere aanpak van het spel. De twee tegengoals en de inspirerende woorden van de coach deden wonderen. De rest van de wedstrijd kwam het andere team niet meer tot scoren. Onze goal in het derde kwartier was het resultaat van een prachtig stukje samenwerking.
Coach Rook was erg tevreden over z'n meisjes!

Overigens wordt er in de league waarin the Wild Wolves spelen officieel geen score bijgehouden. Gevoetbald wordt er alleen voor de lol. Leg dat echter maar eens uit aan de coaches en vooral de ouders...

April Fool's Day

2005-04-01T00:02:00.000-06:00

Het AEGON-kledingvoorschrift voor maandag tot en met donderdag is 'business casual'. Hetgeen er op neerkomt dat je niet in spijkerbroek en/of T-shirt op de zaak mag verschijnen.
Er vanuit gaande dat de gemiddelde werknemer dat 'business casual' aan het einde van de week flink de keel uit komt, hebben ze de vrijdag gebombardeerd tot 'causal day'. Op die dag mag je wél in je spijkerbroek op het werk verschijnen, en wordt je juist raar aangekeken als je niet in spijkerbroek naar je werk komt. Zo af en toe wordt bij wijze van beloning zomaar eens een doordeweekse dag aangewezen als 'jeans day'

Eén keer per maand is het op onze afdeling 'treat day'. Onze afdeling is onderverdeeld in 6 teams van 12 personen die ombeurten deze treat day verzorgen. Het is dan de bedoeling dat het team allerlei snacks mee naar het werk neemt: koekjes, taart, chips met dipsaus, worstjes in bbq-saus, gevulde eieren ¹), enzovoorts, enzovoorts. Het team bepaald zelf wat het thema van de treat day is en op welke datum die in de betreffende maand wordt gehouden. Als bonus heeft het IT-management toestemming gegeven om op elke treat day ook nog eens jeans te mogen dragen.

Ons team moet de treat day voor april voor onze rekening nemen. Het leek mij wel grappig om een nep-treat day te organiseren op 1 april. In ons team zitten nogal wat grappenmakers, dus werd het idee al snel overgenomen. Uiteraard verzorgen we later in april nog wel een echte treat day, maar dat gaan we de rest van de afdeling pas ná 1 april vertellen.

Toen Wendy, onze afdelingssecretaresse, vorige week per e-mail de treat day op 1 april aankondigde brak de pleuris uit. Collega's reagreerden zéééér verontwaardigd over het feit dat de treat day op een vrijdag werd georganiseerd, omdat ze daarmee hun extra jeans day misliepen. Sterker nog, ze eisten dat nu een andere dag als alternatieve extra jeans day uitgeroepen zou worden.
Wendy stuurde gisteren een e-mailtje uit om de afdeling te herinneren aan de treat day van vrijdag en had daar aan toegevoegd dat een alternatieve extra jeans day later aangekondigd zou worden. Ook nu moest zij het ontgelden (terwijl ze niet eens in ons treat-day-team zit).

Het is de bedoeling dat we allemaal lege schalen en bakken meenemen en die uitstallen op de daarvoor bestemde treat-day-tafels. Een aantal mensen gaat zich vandaag erg beetgenomen voelen...

¹) Sinds de instelling van de treat day heeft nog nooit iemand gevulde eieren meegenomen, maar ik weet dat ik met het noemen van de gevulde eieren de volle aandacht van CasaSpider krijg.

Tragisch ongeluk

2005-03-29T19:49:00.000-06:00

Tara (18) en Molly (17), twee klasgenootjes van Ivan, waren zondag samen met vriendin Sierra (18) betrokken in een dodelijk ongeval. De meiden hadden met z'n drietjes de Spring Break vakantie doorgebracht ergens in Californië. Op weg terug naar Cedar Rapids verloor Tara in het westen van Colorado de macht over het stuur. Het daardoor veroorzaakte eenzijdige ongeluk was fataal voor Sierra.
Ook Molly en Tara zijn er erg slecht aan toe. Molly is in een coma. Haar toestand is zeer kritiek (3/4 van haar hersenen functioneren niet meer). Tara is er iets beter aan toe, maar zij kan alleen maar 'Yes' en 'No' zeggen.
De politie is nog niet veel wijzer geworden over de toedracht van het ongeluk.

UPDATE (30-3-2005 10:58 PM): Molly, wiens toestand gisteren nog steeds kritiek was, is eerder vandaag overleden. Tara haar toestand is nu stabiel.
Tara droeg tijdens het ongeval een veiligheidsgordel, maar vriendinnen Sierra en Molly niet. De Chevy Trailblazer waarin de meisjes reden, was 3 keer over de kop gegaan. Daarbij zijn Sierra en Molly beiden uit de auto geslingerd.

Paaseieren zoeken

2005-03-27T16:01:00.000-06:00

Sinds onze eerste Pasen in de States hebben we een nieuwe traditie aan het lijstje feestdagentradities toegevoegd: het verstoppen van paaseieren in de slaapkamers van de kinderen.
Uit opmerkingen van de kids in de aanloop naar de Paasdagen heb ik op kunnen maken dat ze zich snel aan deze nieuwe traditie hebben aangepast. Toen ik Lisandra (10) een paar dagen geleden toe kwam dekken voor het slapen gaan, zei ze tegen mij dat ze de prullenbak de volgende dag zou legen zodat we daar in iedergeval geen ei meer in konden verstoppen.

In weekends slapen Nathalie (13) en Lisandra (10) vaak samen op één kamer. Zo ook gisteravond. Nathalie had echter besloten dat ze bij Lisandra op de kamer zou slapen, omdat ze andere jaren altijd wakker werd als wij 's avondslaat de eieren verstoppen. "Mooi toch!", zou je denken, "want dan weet je toch waar ze liggen!" Dat is het 'm juist. Volgens haar kon ze ze daardoor veel te gemakkelijk vinden, en dat vond ze jammer...

Een kwartiertje na middernacht hebben Ella en ik 40 plastic eieren met snoepgoed gevuld en vervolgens verstopt in de slaapkamers. In de slaapkamers van Nathalie en Lisandra was dat niet zo moeilijk, want in beide kamers was het weer eens een grote zooi.

Vanochtend werd om even over half acht het startsein gegeven voor de egg hunt. Met slaperige koppen begonnen onze Sherlock Holmesjes aan hun speurwerk. Een aantal eieren waren nog vrij gemakkelijk te vinden, voor de meeste eieren was enig grondig zoekwerk vereist en voor sommige eieren had je toch zeker een spoorzoekersdiploma nodig...of veel hulp van je papa en mama (ha, ha, ha...).
Zelfs met de nodige hints kostte het toch nog wel een halfuur om alle eieren te vinden.

Ivan (18) had gezegd dat we geen paaseieren in zijn kamer hoefden te verstoppen omdat hij ze toch niet op ging zoeken. Daar dit echter zeer waarschijnlijk voorlopig z'n laatste paasweekend thuis zou zijn hebben we ons daar echter ff niks van aangetrokken. Toen we tegen eenen zijn slaapkamer binnenslopen bleek hij nog wakker te zijn. Dit weerhield ons er echter niet van om de eieren toch te verstoppen. Ondanks deze voorsprong had Ivan toch de meeste tijd nodig om al zijn eieren te vinden. Hij 'vond' een uurtje geleden pas zijn laatste ei.

Happy Easter!

Lawaai aan de eettafel

2005-03-25T19:35:00.000-06:00

Ivan (18) had zijn vriendin Holly over, Nathalie (13) haar vriendin Darcey, en Lisandra (10) haar vriendin Rachel. Ze bleven allemaal eten, dus zaten we met z'n negenen aan tafel. Tijdens het eten had iedereen wel wat te vertellen. Als je nog jong bent hoef je niet echt naar elkaar te luisteren, maar kun je gewoon door elkaar heen kakelen. Het was dan ook een geweldig kabaal.
Lisandra's vriendinnetje Rachel is over het algemeen vrij rustig. In plaats van zich in het gekakel te storten was ze wat aan het smoezen met Lisandra. "You're quiet, not so hyper today" ("Je ben stil, niet zo hyper vandaag"), zei Rachel tegen Lisandra. Waarop Lisandra, die normaliter altijd het hoogste woord heeft, luid en duidelijk antwoorde: "I usually don't talk at the dinner table." ("Ik praat gewoonlijk niet aan de eettafel.") .
Lisandra's antwoord was de rest van de familie echter niet ontgaan. Een vloed van commentaar en hoongelach was het gevolg.

Voetbaltraining gecanceld

2005-03-24T23:42:00.000-06:00

Na een koude start van het voorjaarsseizoen, en eigenlijk alleen maar kouder wordende trainingen, was ik vandaag genoodzaakt de voetbaltraining af te lasten vanwege regen. Het schooldistrict staat namelijk niet toe dat we hun gras gebruiken als het nat is. (Ik train met de Wild Wolves op een grasveld naast een school.)
Toen ik om kwart voor vijf thuis kwam stond Lisandra (10), ondanks de regen en de zeer lage temperatuur (2°C), al helemaal klaar in haar voetbalkleren. Klaar om naar buiten te gaan. Klaar om lekker te gaan voetballen. Ze was dan ook teleurgesteld dat het feest vandaag niet door ging.
Bij thuiskomst had ik nog 25 minuten de tijd om de andere 11 meisjes af te bellen. Ook hier teleurgestelde meisjes. Eén van de meisjes had eerder al bezorgd aan haar moeder gevraagd: "Mom, how much rain does it take to cancel practice?" ("Mama, hoeveel regen is er nodig om voetbaltraining af te lasten?")

Later vanavond is de regen overgegaan in sneeuw...

Spring Break tuig

2005-03-24T23:19:00.000-06:00

Deze week is het Spring Break (voorjaarsvakantie laten we maar zeggen) in grote delen van de States. Veel gezinnen grijpen deze vrije week aan om op vakantie te gaan. Tuig dat niet op vakantie gaat moet dus iets anders vinden om zich te vermaken.
Zo ook drie jochies van een jaar of tien die zich vanochtend vermaakten met het afsteken van vuurwerk in de speeltuin in het park achter ons huis. In eerste instantie gooiden ze vuurwerk op de kunststof glijbaan. Kennelijk hadden ze door dat dit niet echt goed is voor het plastic, want even later gooiden ze het vuurwerk gewoon op de grond.
Ella stond het tafereel vanuit onze eetkamer een beetje aan te kijken, toen ze opeens een politie auto op zag komen dagen. Ella zag hoe één van de jochies nog net even wat uit z'n zakken dumpte. De agent had waarschijnlijk de ouders van de jeugdige delinquenten gebeld, want even later verschenen een paar ouderlijke figuren op de crime scene.

In Iowa mag geen vuurwerk worden verkocht en ook niet worden afgestoken (zelfs niet rond de jaarwisseling). Een buurvrouw van een collega werd een paar jaar geleden nog stevig beboet toen zij deze regel aan haar laars lapte en dacht dat ze tijdens een feestje in een andere staat gekocht vuurwerk straffeloos vanuit haar achtertuin af kon steken. Wij moeten het hier in Cedar Rapids daarom maar doen met de overigens zeer goed verzorgde vuurwerkshows rond de 4th of July (de Amerikaanse Onafhankelijksheidsdag).
In een aantal andere staten mag wel vuurwerk verhandeld en afgesloken worden, in sommige staten zelfs het hele jaar door. In Florida mag het wel verkocht worden, maar mag het officiëel niet afgestoken worden.
Ivan (18) en Ewout (15) hebben afgelopen zomer vuurwerk gekocht zowel in Tennessee als in Florida, en dat vervolgens mee naar Iowa 'gesmokkeld'. Zo af en toe steken onze jongens wat vuurwerk af in het park achter ons huis.
Toen Ivan en Ewout vanochtend zagen hoe de 3 jochies door oom agent in de kraag werden gevat hadden ze dikke pret.

Orlando

2005-03-20T21:32:00.000-06:00

In de eerste week van mei moet ik voor een conferentie naar Orlando in Florida (ja, dat is inderdaad in de buurt van de Disney parken). De conferentie wordt gehouden in het Walt Disney World Dophin Hotel, gelegen in Disney World tussen Epcot en de MGM Studios. Hè bah wat erg. De organisatoren weten wel hoe ze een conferentie aantrekkelijk(er) moeten maken. Ik vlieg heen op zaterdagmiddag en kom weer terug op de daaropvolgende donderdagnacht.

De conferentie is een conferentie van de Internationale Oracle User Group (IOUG). Met meer dan 3.000 deelnemers is dit de grootste gebruikersgroepconferentie ter wereld. In vier dagen tijd kun je kiezen uit meer dan 300 verschillende sessies. Gemiddeld zijn er steeds 20 sessies tegelijk gaande en geen enkele sessie wordt herhaald. Je moet je dus goed voorbereiden en goed weten naar welke sessies je toe wilt, want er is geen herkansing.

AEGON heeft voor mij het '5 Night Value Package' genomen, hetgeen betekent dat ik overnacht in hetzelfde hotel als waar de conferentie wordt gehouden. Een overnachting in het meer dan 2.200 kamers tellende hotel kost meer dan $200 per nacht, maar daar heeft m'n baas geen enkel probleem mee. Voor mij is het in ieder geval wel prettig dat ik niet elke dag eerst een eind moet rijden/lopen om bij de conferentie te komen (zoals ik dat wel moest in San Francisco in 1998), helemaal gezien het feit dat de eerste sessies beginnen om 7:15 uur in de ochtend.

In 2001 verbleef ik ook in dit echt wel gave hotel. Toen ook voor de IOUG-conferentie. In 2002 ben ik ook naar de IOUG-conferentie geweest, maar toen werd die gehouden in San Diego. In 2003 en 2004 mocht ik om 'budgettechinische redenen' geen conferenties bijwonen.

Het hotel staat niet helemaal op bovenstaande foto. Zo kun je bijvoorbeeld de gigantische vissen die links en rechts op het hotel staan niet zien. Voor de liefhebber zijn er meer foto's.

Meet the Wild Wolves!

2005-03-17T23:56:00.000-06:00

En hier zijn ze dan, mijn meiden: de Wild Wolves!
Zo gek als achterdeuren, wilden ze wel even poseren voor een groepsfoto.

Achterste rij (van links naar rechts): Kelly, Zoe, Madison, Lizzy, Alexa
Voorste rij (van links naar rechts): Holley, Paige, Jenae, Katie, Tracy

Lisandra's voetbalnaam is dus 'Lizzy'. Zo wil ze zelf genoemd worden.

De tweede helft van het voetbalseizoen moet ik het stellen zonder onze topscoorder Lexi (goed voor 9 van de 19 goals gedurende de eerste helft van het seizoen). Zij heeft zich aangesloten bij een voetbalclub die op een aanmerkelijk hoger niveau voetbal beoefend. Met professionele coaches enzo.
MC en Sarah staan niet op de foto. MC had pijn in haar buik afgelopen zaterdag, en voor ze het wist lag ze al onder het mes in het ziekenhuis om van haar appendix verlost te worden. MC zal er daarom de komende weken even niet bij zijn. Sarah had conflicten met haar balletlessen.

Brievenbusvoetbalherten

2005-03-17T23:42:00.000-06:00

Ivan (18) en Ewout (15) rijden dus elke ochtend met buurmeisje Allison (16) mee naar school. Om Allison tegemoet te komen in haar (brandstof)kosten, douw ik haar elke maand een twintigdollarbiljet in haar handen. Ze neemt deze altijd met een big smile in ontvangst.
Toen ik Allison vanochtend net voordat ze richting school zou vertrekken $20 gaf, bood ik haar een extra $20 aan als ze de brievenbus van de buurman nog een keer omver zou rijden. Nu is het afwachten of ze op het aanbod in gaat en dat lelijke ding nog een keertje van z'n sokkel ramt...

De eerste voetbaltraining op dinsdag was met een aantal graden boven nul en geen wind niet eens zo heel erg koud. Slechts één meisje (die haar handschoenen vergeten was) klaagde over koude handen.
Vandaag was het andere koek. Ondanks de erg goede voorspellingen (11°C en zonnig), kwam de temperatuur maar nauwelijks boven nul. Met een straf windje was het knap koud. Ja zelfs zo koud, dat ik voor het eerst in - wat zal het zijn? - 20 jaar, zulke koude handen had dat ik het gevoel in m'n vingers verloor! Hetzelfde lot ondergingen mijn dikke tenen, die niet echt op m'n voetbalschoenen konden rekenen voor bescherming tegen het gure weer.

Na de voetbaltraining moest ik vanavond nog naar een vergadering. Een beetje gedachtenloos reed ik over de onverlichte 74th Street direct ten zuiden van ons huis, toen plotseling 3 herten in m'n koplampen opdoken. Ik plat op de ho natuurlijk. De vergaderstukken vlogen van de zitting naast me door de auto heen. De herten vonden het nodig om in het schijnsel van m'n koplampen nog even een ronde-dansje te maken. Dit ronde-dansje werd twee van de drie herten op een haar na (letterlijk!) fataal. De prachtige dieren verdwenen even laten met een paar gracieuze sprongen in het struikgewas in de berm. Van dit soort 'holy shit'-momenten breekt normaliter bij mij het koude zweet uit, maar dit keer deed het me eigenlijk niets. Ik dacht slechts iets in de trant van: "wouw, dat waren mooie beesten zeg!"

Van blokje hout naar racemonster (4)

2005-03-16T23:35:00.000-06:00

Lisandra (10) heeft vanavond tijdens de Pinewood Derby Races de eerste prijs voor apperance (uiterlijk van de auto) gewonnen. Nathalie (13) sleepte met haar autootje de tweede prijs in de wacht.
Beide vehikeltjes mogen dan een schoonheidsprijs in de wacht gesleept hebben, in de categorie speed was het niet echt een succes. Maar ach, dat maakt natuurlijk geen bal uit als je al met een schoonprijs naar huis gaat!

Van blokje hout naar racemonster 1, 2, 3.

Koeieletters

2005-03-14T21:57:00.000-06:00

Vrijdagavond had Lisandra (10) op haar school een carnival. Een dertigtal spelletjes waren overal in de klassen opgesteld. Onder het motto 'altijd prijs' waren er bij alle spelletjes kleine prijsjes te winnen.

De kids konden op de carnival ook hun gezicht laten beschilderen. Lisandra had op haar ene wang een een aap laten schilderen en op haar andere wang een koe. Om de wereld nog eens extra op haar nieuwe fobie te wijzen, had ze op haar voorhoofd 'COW' laten schilderen.
Lisandra was zo in haar nopjes met de gezichtsverfraaiïngen dat ze het douchen maar een keertje oversloeg. Hoppakee, ongewassen tussen de klamme lappen.

De volgende morgen was ze toch wat minder happy met de koe op haar wang ("It just didn't look that good..."). De huidvriendelijke gezichtverf liet zich er gemakkelijk afwassen. Voor de koe wist wat 'm overkwam was ie al verdwenen.
De aap op haar andere wang en de COW op haar voorhoofd overleefden het tot zaterdagavond. Ook zij werden toen slachtoffer van de eenvoudige afwasbaarheid van de gezichtverf. Down the drain they went...

Zondagmorgen bleek de huidvriendelijke gezichtverf helemaal niet zo huidvriendelijk geweest te zijn. Op Lisandra's wangen was geen spoor meer te vinden van de beschilderingen, maar dat was absoluut niet te zeggen van haar voorhoofd. Het woord 'COW' stond nog steeds op haar voorhoofd, maar nu in reliëf. Je kon de letters voelen! Ook vandaag waren de letters nog niet verdwenen zoals je op bovenstaande foto kunt zien.

Daar ben je mooi klaar mee als er 'COW' in koeieletters op je voorhoofd staat!

Lisandra 10 jaar (2)

2005-03-14T19:47:00.000-06:00

Een ijstaart (van Dairy Queen) met 10 kaarsjes. Het 'bewijs' dat Lisandra 10 jaar is geworden! Na een smakelijk bord vol met spaghetti del sol hebben we de ijstaart geslacht. De taart was echter zo groot dat we met z'n zessen nog niet eens de helft op konden.

Lisandra 10 jaar

2005-03-14T08:10:00.000-06:00

07:23 - De telefoon op mijn bureau gaat over. Op zich niet zo bijzonder, want dat gebeurt wel vaker zo vroeg in de morgen. Ik denk dan ook niet aan de mogelijkheid dat Ella begint met bevallen. "Henk, mijn vliezen zijn gebroken. Ik heb mevrouw Matroos al gebeld. Als je binnen een kwartier thuis bent, dan kun je het bed nog op blokken zetten." Na 11 minuten te hebben gewerkt, kon ik weer terug naar huis.
08:45- Mevrouw Matroos arriveert in haar Lada. Alles blijkt OK. Het koppie van de kleine zit er mooi voor, dus Ella mag gewoon rondlopen. Ella heeft lichte weeën. Zo licht zelfs, dat zij ze zelf niet voelt.
09:10 - Na 25 minuten had mevrouw Matroos het wel gezien en vertrekt ze weer. Om half elf zal ze weer terugkomen. Mevrouw Matroos is nog maar net weer weg of Ella staat alweer met de stofzuiger in de hand.
10:30 - Mevrouw Matroos is een rechtse verloskundige, dus Ella moet op mijn matras gaan liggen. Er blijkt nauwelijks ontsluiting te zijn. Indien het niet doorzet, moeten we om een uur of vijf naar het ziekenhuis. Rond die tijd zal mevrouw Matroos weer even komen kijken.
16:50 - Mevrouw Matroos constateert al snel dat de weeën niet hebben doorgezet. Dit betekent dat we naar het Sint Elisabeth Hospitaal moeten. Om ze op de hoogte te stellen van onze komst, belt mevrouw Matroos naar het ziekenhuis. Daar zullen we opgevangen worden door de gynaecoloog Dr. J. Capello. In de volksmond wordt het ziekenhuis SEHOS genoemd: Sint Elisabeth HOSpitaal.
18:55 - Een zuster brengt ons naar de 2e klas kraamafdeling op de 1e etage. Ella krijgt een bed op kamer 38. Op deze tweepersoonskamer ligt al een jong vrouwtje te kreunen van de weeën.
De bevalling zal worden gedaan door Dr. Capello. Een lange nederlands man met een snor en krullend haar. Ella vond hem op Robert Long lijken, ik niet. Hij is zeer aardig.
Ella heeft 3 á 4 centimeter ontsluiting. Ze heeft het koud en vraagt om een deken. Dat blijkt geen makkie. Op de 2e klas gebruiken ze eigenlijk geen dekens. Op de 1e klas wel, omdat ze daar airco hebben, maar daar was door de drukte een tekort aan dekens ontstaan. Uiteindelijk lukt het de zuster toch om een deken te bemachtigen.
19:17 - Ella wordt voor een halfuur aan het CTG-apparaat gelegd en ik ga even het ziekenhuis uit voor een snelle hap. Bij Dick, een chinees om de hoek, verorber ik een tjap tjoi met batata.
20:00 - Ella wordt aan het infuus gelegd. In de infuusvloeistof zitten hormonen die de bevalling op moeten wekken. Het infuus brengt de weeën goed opgang.
23:15 - Dr. Capello en een zuster rijden het bed naar de verloskamer. Hier stond de airco aan, dus was het knap koud. Van het bed wordt Ella op de baartafel (verlosbed, of hoe dat ook mag heten) geholpen. Met drie persweeën was het gebeurd.
23:32 - Volgens het doktersrapport om 23:35 uur, maar volgens de tijd van de video (en die stond goed) om 23:32 wordt Lisandra Manuela bij Ella op haar buik gelegd.
23:43 - Lisandra wordt gewogen (3.960 gram), gemeten (52 centimeter) en gewassen op de babykamer van de kraamafdeling.

Dit is alweer 10 jaar geleden. Vandaag is Lisandra dus 10 jaar geworden!

Brievenbus geruïneerd

2005-03-12T16:55:00.000-06:00

Naast het feit dat veel opgeschoten jeugd zich te oud voelt om nog met de schoolbus naar school te gaan, vinden Ivan (18) en Ewout (15) het maar niks dat hun bus dit jaar slechts 5 minuten voor aanvang van de lessen bij de school arriveert. Al vanaf het begin van het schooljaar rijden Ivan en Ewout daarom vrijwel elke ochtend mee met buurmeisje Allison (16).
Allison rijdt in een witte 2-deurs Chevrolet Beretta. Omdat de auto's van haar ouders al in de garage staan, is Allison genoodzaakt haar auto voor het huis op straat te parkeren. Ivan en Ewout helpen haar 's morgens daarom meestal met het ijsvrij krabben van de autoruiten.

Gisteren reden voor de afwisseling ook Allison's jongere (half)broertjes Alex (13) en Micah (9) met haar mee. Nog vóór Allison wegreed, zaten Alex en Micah al vreselijk te ouwehoeren op de achterbank. Zoals een goede opvoedkundig ingestelde zus betaamd, probeerde Allison Micah een lel te verkopen. Dit deed ze terwijl ze een peut gas gaf. Daarbij trok ze het stuur een beetje naar rechts, met als gevolg dat haar auto een stukje bij onze andere buren door de berm reed.
Bij de meeste huizen is de berm het territorium van de brievenbus. Zo ook bij onze buren. Een ontmoeting met de brievenbus bleek onvermijdelijk. Het bovenste gedeelte van de brievenbus brak af en rolde over de moterkap en het autodak aan de achterkant weer van de auto af. Het onderste gedeelte van de brievenbus bleef scheef in de grond steken.

De buurvrouw heeft inmiddels het onderste gedeelte van de brievenbus weer een beetje rechtop getrokken en vervolgens het bovenste gedeelte er aanvast geknoopt.
Vanochtend moest de postbode helemaal uit zijn autoraampje hangen om de post in de brievenbus te doen.

Worstelseizoen afgelopen

2005-03-11T22:16:00.000-06:00

Ter afsluiting van het worstelseizoen hadden de worstelcoaches voor Ewout (15) en zijn worstelbuddies een Wrestling Banquet georganiseerd. Ouders, broertjes en zusjes waren ook welkom. Nadat iedereen zijn of haar buikje rond had gegeten, werden prijzen en certificaten uitgerijkt aan worstelaars die een verdienstelijk seizoen achter de rug hebben.

In bijna elke categorie werd wel een prijs of certificaat uitgereikt aan de 18 jarige Jay Borschel. Jay Borschel was afgelopen week voor het 4e jaar op rij worstelkampioen van de staat Iowa geworden. Wetende dat Iowa DE worstelstaat van Amerika is, is dat een gegantische prestatie.
Het is inmiddels 4 jaar geleden dat Jay een partijtje worstelen heeft verloren. Worstelaars in zijn gewichtsklasse (tot 77 kg) weten dat ze geen schijn van kans tegen Jay maken. Het komt daarom steeds vaker voor dat worstelaars zich terugtrekken uit een toernooi vlák voordat ze tegen Jay moeten worstelen. Dit, om te voorkomen dat ze een deuk oplopen in hun eigen vlekkeloze staat van dienst. Gevolg is wel dat Jay regelmatig bij een worsteltoernooi op komt draven en daarbij met de beker naar huis gaat zonder ook maar één keer geworsteld te hebben. Erg frustrerend, maar hij kan er niets tegen doen (behalve dan door slechter te gaan worstelen...duh!).

In Amerika kun je op twee manieren aan een volledige of gedeeltelijke studiebeurs komen: op basis van je schoolprestaties of op basis van je sportprestaties. Als je in één van beide goed je best doet kan je dat dus aardig wat geld opleveren.
Universiteiten zijn altijd opzoek naar sporttalent. Virginia Tech University, een universiteit met een zeer gerenomeerd worstelprogramma, heeft Jay Borschel een volledige beurs aangeboden als hij bij hen komt studeren en worstelen. Jay, die net als Ivan (18) in de komende maanden zijn High School afrond, is op dit aanbod ingegaan. Da's wel even bijna 90 duizend dollar in 4 jaar!

Het worstelseizoen via school is afgelopen, maar Ewout heeft zich nu op het vrijworstelen gestort. De twee trainingen per week worden gegeven bij een universiteit in downtown Cedar Rapids.

Druk, druk, druk!

2005-03-09T23:52:00.000-06:00

Er doen momenteel drie AEGON-teams mee in de coed indoor soccer competitie. Twee daarvan kwamen vanavond een aantal spelers tekort. Ik had wel zin in een paar extra wedstrijden, dus heb ik drie wedstrijden gepeeld. De eerste begon om 18:30 uur, en de laatste eindigde om 22:35 uur. Twee gewonnen, eentje fors verloren (two out of three aint bad). Eén keer gescoord, maar geen droomgoal.

Dinsdag begin ik met de voetbaltrainingen van Lisandra's (9) voetbalteam. Daarmee wordt het 4x per week voetbal: dinsdag en donderdag 1 uur en 15 minuten trainen, zaterdag wedstrijden coachen en wedstrijden schijdsrechteren, en dan op woensdag blijf ik de komende 7 weken nog zaalvoetbal spelen. Jullie begrijpen zo wel dat het regelmatig posten dan een beetje in de knel dreigt te komen.

UPDATE (10-3-2005 12:36 AM): Tegen het einde van de derde voetbalwedstrijd trok ik een sprintje en voelde ik een kramp opkomen in m'n linker kuit. Gelukkig zette die niet door. Zojuist tijdens het lezen van Daily Zen, het weblog van Henk (ES), schoot er ff kramp in m'n rechter dijbeen.
Ik heb het vermoeden dat ik de rekening gepresenteerd ga krijgen voor het afbeulen van m'n lichaam eerder vanavond...

Electrische scheermes

2005-03-06T23:26:00.000-06:00

Maaltijden in huize Rook zijn niet bepaald de rustigste momenten van de dag. Met 4 kids die allemaal wat te vertellen hebben of graag willen laten merken hoe grappig ze wel niet zijn, valt er eigenlijk nooit een stilte aan tafel. Gespreksonderwerpen lopen uiteen van computerspelletjes tot het voortplantinggedrag van bidsprinkhanen.

Ik weet niet meer waarom, maar om één of andere reden stak ik tijdens het avondeten m'n linker arm omhoog. Daardoor werd een stukje okselhaar zichtbaar dat net niet meer door de mouw van m'n T-shirt werd bedekt. "Ooh daddy, you've got a lot of armpit hair!" ("Oh pappa, jij hebt een boel okselhaar"), kraaide Nathalie (13). Waarop ik zei dat wat zij nu kon zien nog altijd een stuk minder was dan wat zij onder haar oksels had groeien.
Met een big smile stak zij nu op haar beurt haar linkerarm omhoog: "Nee hoor, kijk maar!" Giechelend biechtte Nathalie vervolgens op: "Ha, ha, ha, I'm secretly using mum's electric razor!" ("Hi, hi, hi, ik gebruik stiekem mama's electrische scheermes!")
Nee, er is niets mis gegaan bij de vertaling. Nathalie had 'electric razor' gezegd, en een razor is een scheermes. Zij had '(electric) shaver' moeten zeggen, hetgeen het Engelse woord is voor een scheerapparaat.

Van blokje hout naar racemonster (3)

2005-03-05T17:20:00.000-06:00

Ruim 3 weken geleden waren het nog blokjes hout. Nu zien ze eruit als op bovenstaande foto. De klassieker op de voorgrond is van Nathalie (13) en het racemonster op de achtergrond van Lisandra (9).
Dit weekend beginnen we het verven van de autootjes.

"'Extreme kou: tref voorbereidingen"

2005-03-03T23:44:00.000-06:00

Ik moest toch wel even glimlachen toen ik in de interneteditie van de Telegraaf onder het kopje 'Extreme kou: tref voorbereidingen' het volgende las:

"Volgens de Wegenwacht is het nog niet te laat om de auto te beschermen tegen de kou. De hulpdienst heeft een flink pakket met tips voor de nacht van donderdag op vrijdag.

Smeer deurrubbers in met vaseline en doe kruipolie in de sloten om dichtvriezen te voorkomen. Om te zorgen dat de accu in de ochtend voldoende stroom levert en de auto goed start, is het aan te raden donderdag nog een half uurtje te rijden met de verwarming uit. De stroomvoorzienig kan zich zo optimaal opladen. "Korte afstanden met de verwarming vol open zijn funest", aldus een woordvoerder.

De handrem kan vastvriezen, zet de auto daarom alleen in de versnelling, aldus de Wegenwacht. Vul het daarvoor bestemde reservoir met vorstbestendige ruitenwisservloeistoef en sproei een keertje extra om ook de leidingen te beschermen. Zorg dat de wissers niet vastvriezen, bij voorkeur met een matje op de voorruit."

Bij ons duikt gedurende winter de temperatuur zeer regelmatig onder de min tien, en daalt het kwik zelfs een aantal keren onder -20°C. Heb ik daarbij ooit gedacht m'n auto te 'beschermen'? Nee, nooit!
Korte afstanden met de verwarming vol open funest? Ik doe dat elke dag! Ik ga zeker even een half uurtje rond rijden met de verwarming uit...ja, hoe gek denk je dat ik ben?
Ik zie dat trouwens al helemaal voor me, zo vlak voor het slapen gaan: "Zeg schat, ik ga nog even met m'n auto een half uurtje rond rijden met de verwarming uit hoor. En zal ik jouw auto zo meteen ook nog even doen lieverd?"

Gescheurde bovenlip (3)

2005-03-03T19:45:00.000-06:00

Gisteren zijn de hechtingen uit Ewout's bovenlip gehaald. Gelukkig ziet het er alweer een stuk beter uit dan 5 dagen geleden.

Droomgoal

2005-03-02T23:55:00.000-06:00

Soms heb je dat. Je scoort een goal, en het 'filmpje' daarvan blijft zich maar afspelen in je hoofd. Keer op keer, op keer, op keer.

Vanavond had ik zo'n moment. Ik zag een kans voor een goal, maar zag een hard schot geblokt door een tegenstander. De bal kwam weer terug voor m'n voeten, waarop ik 'm passde naar een teamgenoot die een open doel voor zich had. Hij wist de opgelegde kans echter niet te benutten. Een onhandig schot kaatste op een verdediger, wederom in mijn richting. Ongeveer een halve meter boven de grond. Toen ik uithaalde had ik al een gevoel van "WOUW! Dit is zo'n bal waarvan je er maar eentje per seizoen krijgt!". Het schot was weergaloos en de goal fantastisch, al zeg ik het zelf.
Ik heb de goal in de afgelopen uren zeker 30 keer teruggezien. Het filmpje draait steeds in slow-motion van het moment dat de bal van m'n voet komt tot het moment dat de bal hoog in de rechterbovenhoek in het net verdwijnt. Geweldig!
We verloren de wedstrijd overigens met 8-1, maar dat staat niet op de film...

Voorjaarsvoetbalseizoen

2005-02-28T23:58:00.000-06:00

Zaterdag was het nog heerlijk weer: zonnig en een strak blauwe lucht! Vandaag heeft het vrijwel de hele dag gesneeuwd.
Ondanks dat heb ik zojuist toch een mailtje verstuurd naar de ouders van de 11 meisjes van mijn voetbalteam met de mededeling dat het voorjaar voor de deur staat. Op dinsdag 15 maart beginnen we weer met de twee trainingen per week. De eerste wedstrijd is op zaterdag 2 april. Lisandra (9) en ik zijn er zóóóó ontzettend klaar voor!

Hockey

2005-02-27T13:43:00.000-06:00

"Any good fights?" is meestal de eerste vraag als je de volgende morgen op het werk verteld dat je de avond daarvoor naar een hockey wedstrijd bent geweest.
Als wij Nederlanders het over hockey hebben, dan hebben het over veldhockey en zien we Floris-Jan Bovenlander al met z'n stick over het gras heen en weer rennen. Als Amerikanen het echter over hockey hebben, dan bedoelen ze daar toch echt ijshockey mee. Veldhockey gaat hier door het leven als field hockey.
De Cedar Rapids Roughriders, want zo heet 'ons' ijshockeyteam, is een semi-professioneel team. Andere jaren hadden we nog wel eens spelers uit Europa in het team, maar dit jaar zijn ze alle 22 afkomstig uit de States. De jongens variëren in leeftijd van 17 tot 20 jaar en zijn allemaal ondergebracht bij gastgezinnen in Cedar Rapids.
AEGON heeft twee business suites in het ijsstadion die beide plaats bieden aan maximaal 12 zittende toeschouwers. Zo nu en dan worden er kaartjes beschikbaar gesteld aan een afdeling. Af en toe weet ik er twee te bemachtigen en ga ik samen met Ewout (15).

Ijshockey is een niet geheel ongevaarlijke sport. Zowel op het ijs als op de tribunes kan het er link aan toe gaan. Drie jaar geleden was een 13-jarig meisje in Columbus (Ohio) dodelijk getroffen door een rondvliegende ijshockeypuck. Het mag dan het eerste dodelijke ongeluk met een verdwaalde puk zijn geweest, toch lijkt me het geen lekker gevoel om zo'n oversized dambordsteen tegen je cocosnoot aan te krijgen.

Veel fans van de Roughriders nemen kleine koebellen mee waar ze voortdurend mee lopen te rammelen. Ewout valt tussen al die belletjes dan ook aardig op met onze grote koebel die niet alleen een toontje lager, maar ook nog eens veel harder klinkt.
Elke keer als de Roughriders scoren breekt er op de tribunes een spreekkoor uit waar in, na een aantal onverstaanbare zinnen, tientallen keren "you suck" wordt gescandeerd. Dit wordt afgesloten met een "you suck, and you, and you, and you..." waarbij de spelers van de tegenpartij één voor één worden aangewezen. Dit ritueel vindt plaats elke keer als onze jongens scoren, waarbij het niet uitmaakt of ze nu een voorsprong hebben of dat ze vet achter staan.

"Any good fights?" Om nog even op deze vraag terug te komen. Bij ijshockey wedstrijden gaat het er vaak ruig aan toe op het ijs. Fysiek contact maakt deel uit van de sport. Om te voorkomen dat je tegenstander er met de puk vandoor gaat, ram je 'm gewoon bij het plexiglas omhoog. Als je op één van de eerste rijen op de tribune zit kun je mooi zien hoe het lijdend voorwerp tegen de wand uitgeknepen wordt als een citroentje. Je schrikt je alleen elke keer het klaplazerus als de jongens met een harde klap in één keer je hele gezichtsveld vullen. Naast dit 'onschuldige' geweld, breken er bij vrijwel elke ijshockeywedstrijd knokpartijtjes uit tussen de spelers. Waarom? Al moet je er 2, 5 of 10 minuten voor op het strafbankje zitten, het is toegestaan. Daarom! Dit in tegenstelling tot de meeste andere sporten, waarbij je bij dergelijke vechtpartijen het risico loopt voor de rest van je sportcarrière geschorst te worden.
Tijdens de wedstrijd van afgelopen vrijdag brak er twee keer een serieuze vechtpartij uit. Daarbij gingen de helmen af en de handschoenen uit. Met blote vuisten werd er flink uitgehaald naar elkaars onbeschermde gezicht. Bloedende lippen waren dan ook het gevolg.
Ja, ja, ik weet het, jullie hadden daar natuurlijk wel eens een digitaal plaatje van willen zien. Maar beide keren vergat ik helemaal om het opstootje vast te leggen voor het nageslacht.

Samen met football, basketball en baseball behoort ijshockey tot de vier belangrijkste sporten van de States.

Ijshockey: voor elk wat wils

2005-02-27T00:44:00.000-06:00

Anders ga ik altijd samen met Ewout (15) naar ijshockeywedstrijden van de Cedar Rapids RoughRiders, maar deze keer had ik 6 tickets gekocht. Nathalie (13), Lisandra (9), Ivan (18) en zijn vriendin Holly (17) zouden nu ook meegaan. Lisandra werd echter twee dagen voor de wedstrijd uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje mét sleepover. Ze verkoos de party boven de hockeywedstrijd. Buurmeisje Kara (16) vond dit in het geheel niet erg en ging zonder tegensputteren in plaats van Lisandra met ons mee.

Nathalie's vriendin Darcey zou ook bij de ijshockeywedstrijd zijn (haar vader heeft seizoenstickets). Daar verheugden de meiden zich zo over dat ze besloten dat Darcey na afloop van de wedstrijd meteen maar bij ons zou blijven slapen.

Het was dus Nathalie's eerste ijshockeywedstrijd. Gezellig naast mij gezeten zat Nathalie gedurende de eerste periode (een ijshockeywedstrijd heeft 3 perioden) het allemaal eens rustig in zich op te nemen. Toen Darcey vlak nadat de wedstrijd was begonnen Nathalie wenkte, schudde ze dan ook van nee en voegde daar "Later..." aan toe.

Toen Ivan in de pauze tussen de eerste en tweede periode besloot de druk op zijn blaas te verminderen, moedigde ik Nathalie aan om Darcey maar eens op te gaan zoeken.
Tien minuten later ontdekte ik Nathalie en Darcey aan de andere kant van het stadion, stijf achter de penalty box voor de jongens van het thuisteam (zie bovenstaande foto).
Als een hockeyer de fout in gaat (ruw spel, hockeystik te hoog, haken, ellebogen gebruiken, vechten, etc) dan moet ie voor straf 2 minuten lang in de penalty box zitten, bij vechten is dat 5 minuten. De penalty box voor de Cedar Rapids RoughRiders en het gastteam, in dit geval Indiana, zijn naast elkaar gelegen.
Bij een gemiddelde hockeywedstrijd houdt het aantal penalties wel op bij een stuk of 5, maar gisteren waren dat er maarliefst 29! Met leeftijden veriërend van 17 tot 20 is het Cedar Rapids RoughRiders team een vrij jong team. In de 2e en 3e periode kwamen 8 van hen één of meerder keren met een bezwete kop recht voor Nathalie en Darcey zitten, met slechts een glasplaat ertussen.

Toen we terug naar huis reden hoorde ik Darcey aan Nathalie vragen: "Nathalie, what did you like most about the game?" ("Nathalie, wat vond je het leukste van de wedstrijd") "The guys!", was Natahlie's directe antwoord. (Met "The guys!" doelde Nathalie op de hockeyers van de RoughRiders.)
Ach ja, zo is er voor iedereen wel wat te genieten bij een ijshockeywedstrijd...

Gescheurde bovenlip (2)

2005-02-26T15:27:00.000-06:00

Als Ella van te voren weet dat ze niet thuis zal zijn rond de tijd dat de kinderen thuis komen van school, laat zij altijd een briefje met details achter op de keukentafel. Omdat Ella en Ewout gisteren zeer waarschijnlijk een fors deel van de middag met de plastische chirurg in het ziekenhuis zouden doorbrengen zou Ewout wel even een briefje voor Ivan, Natahlie en Lisandra schrijven. Ondanks zijn gescheurde bovenlip en de daarmee gepaard gaande pijn zag hij er kennelijk de lol nog wel van in, want hij schreef het volgende briefje:

"Eerste hulp plastische chirurgie voor grotere borsten. Liefs, Mama"

Gescheurde bovenlip

2005-02-25T22:54:00.000-06:00

Vandaag tijdens de dagelijkse(!) P.E. (Physical Education = gym) stond er voor Ewout (15) en zijn klasgenoten voetbal op het programma. Toen zich een perfect kopmoment voordeed, dacht Ewout er hetzelfde over als een andere jongen. In een poging de bal te koppen hapte Ewout echter stevig in de schedel van de jongen. Als gevolg van de harde aanvaring ging de jongen knock-out en bleek Ewout's bovenlip een forse scheur opgelopen te hebben. Hevig bloedend spoedde Ewout zich naar het kantoor van de school nurse (de meeste scholen hebben hun eigen fulltime schoolverpleegster), die vervolgens Ella belde met de mededeling dat er een ongelukje was gebeurd tijdens gym en dat Ewout een gezichtswond had die gehecht moest worden.
Toen Ella even later met Ewout bij onze eerste-hulp-dokterspraktijk aankwam zag de dienstdoende dokter het meteen al: dat is iets wat ze in het ziekenhuis moeten repareren.

Ewout, die een gloeiende schurft heeft aan injectienaalden, werd bij de eerste hulp afdeling van het ziekenhuis verwelkomd op een heel bataljon injectiespuiten. Naast een hele serie verdovingen kreeg hij ook nog eens een tetanusprik. Bij het zien van de tetanusspuit had Ewout het echter helemaal gehad en werd ie zelfs kwaad.

Het spierweefsel in z'n lip bleek gescheurd te zijn. Hechtingen in laagjes aan de binnen- en buitenkant van z'n lip waren nodig om de schade weer een beetje te herstellen. Na twintig hechtingen raakte Ella de tel kwijt. Toen de verdovingen na verloop van tijd uitgewerkt begonnen te raken klaagde Ewout over het feit dat hij het hechten voelde. Toen de plastiche chirurg voorstelde om dan maar hier en daar een beetje bij te verdoven krabbelde Ewout al snel weer terug.

Binnen in de lip zitten oplosbare hechtingen. De niet-oplosbare hechtingen aan de buitenkant van de lip moeten er woensdag weer uit.

Lisandra's voetbalshirtobsessie

2005-02-24T22:43:00.000-06:00

Al een paar maanden lang is Lisandra (9) geobsedeerd door voetbalshirts. Als het aan haar ligt heeft ze elke dag een voetbalshirt aan.

Ella heeft hier en daar de nodige shirts op de kop weten te tikken, en ook ik wist er eentje voor haar te bemachtigen tijdens de laatste caochmeeting. Ze heeft er inmiddels een stuk of zes en wisseld daarmee af.
Oh ja, en ze heeft nog geen Oranje Nederlands voetbalshirt...

Nu is een kortmouwige voetbalshirtje niet het eerste waar je aan denkt als het buiten vriest dat het kraakt, maar dat kan Lisandra niets schelen.
Ook vandaag ging ze weer in een voetbalshirtje naar school. Vandaag had ze een wat simpeler groen voetbalshirt aan.

Nog een paar weken en dan begint het voetbalseizoen weer! Vader en dochter staan beide te popelen om weer aan de slag te gaan.

Geen postzegel nodig

2005-02-23T23:58:00.000-06:00

Gebruik makend van een Spaarbeleg-antwoordenvelop had ik besloten om na ruim 11 jaar de slapende Renterekeningen van onze kinderen op te zeggen. In de rechterbovenhoek van de envelop stond 'Geen postzegel nodig'. Hmm, als Spaarbeleg zo'n portvrije envelop naar haar klanten in het buitenland verstuurd, zou dat dan betekenen dat ik die dus ook zonder postzegel zou kunnen versturen vanuit de States?

Tussen de middag maar eens een bezoekje gebracht aan de mailroom beneden in de basement van het AEGON-gebouw. Na uitgelegd te hebben dat 'geen postzegel nodig' Nederlandse was voor 'no postage needed' zagen ze geen reden waarom dat niet zou werken zonder postzegel. Later die middag zouden ze het voorleggen aan de werknemer van de US Postal Service die de mail op zou komen halen.

De volgende dag had ik weer wat te versturen en informeerde ik meteen ook even naar hoe het was afgelopen met m'n 'no postage needed'-envelop. "No postage? No problem!", de postbode had de envelop zonder problemen meegenomen.
Toen ik 's avonds thuis kwam bleken z'n collega's er echter wél problemen mee te hebben. De Spaarbeleg-envelop lag met een 'RETURNED FOR POSTAGE' stempel in onze brievenbus.
Maar goed dat ik m'n retouradres op de envelop had geschreven!

Comments verbeterd

2005-02-22T22:52:00.000-06:00

Na vanavond wat aan aan m'n weblog gesleuteld te hebben, is het maken en lezen van comments een stuk verbeterd:

Als je wilt reageren hoef je niet langer aan te loggen met een Blogger account. Als je onder 'Choose an identity' de 'Other' optie kiest kun je daar je naam en/of websiteadres invullen (beide optioneel).
De comments poppen nu op in een nieuw window, waarin je nu ook meeteen je comment kwijt kunt.

Als je toch meer van de oude stijl houdt, klik dan op de tijd onder aan de post in plaats van op 'comments'.

Tasha vindt hert

2005-02-21T22:16:00.000-06:00

Ella gaat elke dag met Tasha wandelen. Tijdens de dagelijkse wandeling van gisteren had Ella Tasha ook even laten rennen door het kleine stukje moeras achterin het park achter ons huis.
Altijd achter haar neus aan rennend vond ze al snel een groot dood mannetjes hert wat dankzij de dooi van de afgelopen dagen bloot was komen te liggen.
Vandaag zijn we samen met Tasha weer even wezen kijken bij het hertenkadaver en heb ik onder andere bovenstaande foto gemaakt.
Gisteren staarden de ogen van het hert Ella nog glazig aan. De dooi van de afgelopen dagen moeten de enorme diepvriesmaaltijd echter gedeeltelijk klaar hebben gemaakt voor consumptie. De smeuïge hertenoogbollen moeter er bij de kraaien lekker ingegaan zijn! Nu waren het slechts twee zwarte holle oogkassen.

Kruiend ijs

2005-02-20T15:50:00.000-06:00

Een opstopping van ijsschotsen in de Cedar River had over een lengte van ruim een kilometer gezorgd voor een enorm veld van omhoogstaande schotsen. Komt daar wellicht het spreekwoord 'schots en scheef' vandaan?
De Cedar River stroomt midden door Cedar Rapids en had ter hoogte van de ijsschotsenopstopping voor overstromingen gezorgd omdat het water nergens heen kon. De politie had daarom de weg langs de rivier afgesloten. Daar het 20 jaar geleden was dat een ophoping van ijsschotsen zich in soortgelijke omvang had voorgedaan, waren wij niet de enigen die het natuurspektakel van dichterbij wilden bekijken.
Op bovenstaande foto ligt Lisandra (9) onder een halve meter dikke ijsschots. Als je goed kijkt naar de foto, dan kun je op en tussen de ijsschotsen 'stokjes' ontwaren. Dit zijn dus geen 'stokjes', maar forse boomstammen die de kracht van de ijsschotsen niet konden weerstaan.

Zoals je op de foto kunt zien was Nathalie (13) 'goed' gekleed voor het koude weer (zo rond het vriespunt). De straffe wind maakte het er niet warmer op. Na een uurtje waren Lisandra, Ella en ik dan ook aardig verkleumd en was Nathalie zo goed als onderkoeld.
Onderweg naar huis zijn we gestopt bij een koffieshop (voor de Nederlandse lezers: dat is een "gelegenheid waar men voornamelijk koffie kan drinken"). De koffie, warme chocolade melk en thee deden wonderen.

Rijbewijs vernieuwen

2005-02-19T14:01:00.000-06:00

Op 9 januari 2005 verliep m'n rijbewijs. Vanaf die datum had ik 60 dagen de tijd om 'm te vernieuwen. Dat kan ook op zaterdagen, dus ben ik vanochtend maar weer eens bij het rijbewijzenkantoor langs gereden.
Sinds de WTC-ramp op 11 september 2001 heeft de Amerikaanse regering allerlei zinnige en minder zinnige veiligheidsmaatregelen genomen. Eentje daarvan betreft de geldigheid van Amerikaanse rijbewijzen die verstrekt worden aan buitenlanders. Waar een gewone Iowaan in aanmerking komt voor een rijbewijs met een geldigheid van 5 jaar, moeten wij nu jaarlijks op komen draven om ons rijbewijs te laten vernieuwen. Zodra onze green card rond is, kunnen wij ook weer volstaan met een vernieuwing eens in de 5 jaar.
Een verplichte ogentest maakt deel uit van elke rijbewijsvernieuwing. Je mag zelf weten of je de test met of zonder bril/contactlenzen doet. Ik kon de ogentest twee jaar geleden nog zonder bril doen, maar sinds vorig jaar lukt me dat niet meer. Waarom ik het zonder bril probeer terwijl ik het met bril toch ook prima kan zien? Als je een bril of contactlenzen gebruikt bij het lezen van de nummertjes, dan wordt dat aangetekend op je rijbewijs met een 'B' onder her kopje 'Restrictions'. Dit betekent dat je je achter het stuur niet moet laten betrappen door oom agent als je geen contactlenzen of bril op hebt, omdat hij je dan op de bon zal slingeren. Niet dat ik autorijd zonder m'n bril op, maar toch...
Het rijbewijs wordt ter plekke vervaardigd. Met een digitale camera wordt een foto gemaakt en even later komt je rijbewijs zo uit een grote machine rollen. Het rijbewijs is een plastic kaartje ter grote van een creditcard. Past zo bij al je andere pasjes in je portefeuille, ideaal!

M'n nieuwe rijbewijs is slechts geldig tot 16 augustus 2005. Als ik dan m'n green card nog niet heb, moet ik eerst weer naar Des Moines om een nieuw stempeltje te halen alvorens ik m'n rijbewijs kan laten vernieuwen.

Wiskundeknobbels

2005-02-17T23:40:00.000-06:00

Toen we in oktober 1999 van Curacao naar Amerika verhuisden was Ivan 12 jaar oud. Wat betreft aardrijkskunde en geschiedenis heeft/had hij een flinke achterstand op zijn in Amerika geboren en getogen klasgenoten. Bij hen is immers al van jongsaf de Amerikaanse aardrijkskunde en geschiedenis met de paplepel ingegoten. Terwijl zij leerden over Lincoln en de hoofdsteden van Texas en Alaska, leerde Ivan hoe de voorouders van de Curaçaoenaars als slaven van Afrika naar Curaçao werden gebracht en hoe de Nederlandse Antillen en het Antiliaanse staatsrecht inelkaar zitten. Maar toch, ondanks deze achterstand had Ivan een jaar later van een groep van ruim 180 leerlingen de hoogste gemiddelde score voor Social Studies (een combinatie van aardrijkskunde en geschiedenis)! Volgens Ivan had dit wellicht te maken met het feit dat hij voor deze vakken wat harder had moeten studeren, juist vanwege zijn achterstand.

Voor Math (wiskunde), één van zijn favoriete vakken, stevende Ivan af snel af op een eervolle vermelding. Toen hij in oktober 1999 hier op school begon had hij wat wiskunde betreft een voorsprong. Op Curaçao waren ze veel verder met wiskunde dan dat ze hier in de States waren.

Ivan had zijn eerste semester als fresman op de High School aardig succesvol afgerond. Hij had vijf keer een A+ (komt overeen met 100%, ofwel een 10) en twee keer een A gescoord. Daarmee was hij de beste van 307 medeleerlingen (ook dat wordt op je report vermeld). In eerste instantie begreep Ivan niet waar '1 out of 307' op sloeg. Hij had daarom een mailtje naar de dochter van de dominee, en tevens klasgenoot, gestuurd of zij misschien wist wat dat betekende. Ze stuurde een mailtje terug dat dat betekende dat ie de hoogste score had behaald van alle 307 studenten, maar dat ze wel moest lachen dat iemand die zo hoog scoorde niet begreep wat '1 out of 307' betekende. De dominee's dochter was zelf overingens 8ste geworden.
Tijdens de eerst twee jaren van High School was Ivan dus de beste van 307 studenten. Twee jaar geleden was hij tweede en vorig jaar was hij derde. Ook zijn laatste jaar in High School ziet het er naar uit dat hij als derde gaat eindigen.

In Nederland maakt het eigenlijk niet zoveel uit of je nu 1ste of 100ste bent, zolang je maar slaagt aan het einde van de rit. In de States maakt het echter wel degelijk wat uit. Amerkikaanse universiteiten willen graag dat toppers komen studeren aan hun universiteit en willen daarom graag voor je collegegeld betalen. Sommige universiteiten nemen zelfs kost en inwoning voor hun rekening. Daarbovenop maakt een hoge klassering het een stuk gemakkerlijker om ook nog eens aanvullende beursen los te peuteren bij bedrijven.

Ivan is dol op wiskunde en fysica. Hij leest wiskundeboeken en fysicaboeken als "The Elegant Universe: Superstrings, Hidden Dimensions, and the Quest for the Ultimate Theory" (stond op z'n verlanglijstje voor Santa Claus) voor z'n lol. Voor z'n ACT (een soort staatsexamen) had ie alle wiskundevraagstukken foutloos opgelost, hetgeen vrij uitzonderlijk is.
Volgend schoolseizoen gaat Ivan studeren aan één van Iowa's universiteiten, en gaat hij zoals het er nu uitziet een combinatie van Computer Science en Math studeren.

Vandaag kreeg ik een mailtje met de titel 'Rekenwonder Nolan'. Mijn 5 jaar oude neefje Nolan (geboren in de States, woont sinds kort met zijn ouders en 2 zussen weer in Nederland) blijkt het erg leuk te vinden om sommetjes te maken. Omdat sommetjes onder de 20 geen probleem op leverden voor Nolan, hebben ze hem eens was sommen boven de 100 voorgeschoteld. Op de foto hieronder houdt Nolan trots het resultaat omhoog. Kennelijk is een wiskundeknobbel erfelijk. De opa's en oma's mogen nu uitvechten van wie Nolan en Ivan dit geërfd hebben...

Jeans

2005-02-15T07:47:00.000-06:00

Ivan (18) concludeerde vanochtend dat zijn jeans wijder geworden in de was. Toen Ella zijn broek aan een nader onderzoek onderwierp constateerde ze dat hij haar jeans aan had...

Jeans Day

2005-02-14T22:14:00.000-06:00

Maandag tot en met donderdag worden mijn collega's en ik geacht om 'business like' gekleed te gaan. Dit komt er op neer dat je in een pantalon en een net shirt op je werk moet verschijnen. Voor mij geen probeem, want ik draag altijd al een pantalon, overhemd en stropdas. Daarmee voldoe ik ruimschoots aan de minimum eisen. Ik ben overigens één van de zeer weinigen die een stropdas draagt.

Als het buiten koud is, wordt bij AEGON de verwarming meestal (te) flink opgestookt. Gevolg is dat je met een trui aan al gauw flink zit te zweten. In de zomer laten ze dan de airconditioning flink draaien en is het vaak te koud is om in een shirt met korte mouwen achter je bureau te zitten. Met een pantalon, overhemd en stropdas is het voor mij echter het hele jaar door comfortabel, of het nu warm of koud is.

Elke vrijdag is een officiële casual day, dan mag je in je lekkerzittende spijkerbroek op kantoor komen. Toen ik in 1999 mijn carrière bij AEGON in Cedar Rapids begon, deed ik daar in eerste instantie niet aan mee omdat ik me lekker voel in m'n pantalon, overhemd en stroppie (wat ook de verplichte werkkleding bij ENNIA Caribe op Curacao was). Nadat een collega 8 weken achter elkaar aan had gedrongen om toch echt op vrijdag in spijkerbroek op het werk te verschijnen, heb ik toegegeven en ga ik sindsdien op vrijdagen ook casual gekleed naar m'n werk. Mijn Amerikaanse collega's zijn zo dol op hun spijkerbroek, dat ze er gerust een dollar voor over hebben om 'm ook op een doordeweekse dag te mogen dragen. Regelmatig worden bij AEGON fondsen geworven voor goede doelen. Een maandag, dinsdag, woensdag of donderdag wordt dan aangewezen als 'Jeans Day'. Op die dag mag je dan je jeans dragen, mits je een dollar voor het goede doel betaald bij de portier. Dergelijke acties leveren over het algemeen zo rond de 1.000 dollar op in één dag. Ook gebruikt het AEGON-management Jeans Days wel eens om het personeel te belonen voor hun inzet.

Op onze afdeling kennen we het fenomeen 'Jeans Day coupon'. Jeans Day coupons worden soms uitgedeeld als er wat te vieren valt, als prijs voor winnaars van kook- of bakcompetities zoals bijvoorbeeld de Super Bowl Chili Cook Off, of als te veilen items op onze kwartaalijkse IT veiling. Een Jeans Day coupon kun je gebruiken als je op een maandag, dinsdag, woensdag of donderdag graag in je spijkerbroek naar het werk wilt komen. Van te voren met je manager afstemmen wordt wel op prijs gesteld.

Afgelopen vrijdag zou een groep agenten ons kantoor bezoeken die mogelijk in de toekomst AEGON-produkten gaan verkopen. Dit werd twee weken geleden al aangekondigd in een email. In de email werd uitdrukkelijk verzocht om 'business like' en dus niet in spijkerbroek op het werk te verschijnen. Zoals gebruikelijk veroorzaakte de email hier en daar weer gemopper.
Op donderdag kregen we van onze afdelingssecretaresse voor de zekerheid nogeens onderstaande email (ja, de secretaresse is altijd erg creatief met kleurtjes, in een poging de boodschap nóg duidelijker over te doen komen):

To: AFP-CR ITS Staff CR
Subject: REMINDER from Management
Importance: High

ABSOLUTELY, POSITIVELY, NO JEANS TOMORROW!!! COUPONS WILL NOT BE APPROVED.

Vandaag, Valentijnsdag, was 'Treat Day' (één dag per maand wordt door een elke keer wisselend deel van de afdeling allerlei tractaties verzorgd voor de rest van de afdeling). Als bonus was de Treat Day ook tot Jeans Day gebombardeerd. Het kon niet op! Onderstaande email werd afgelopen vrijdag verstuurd om ons daaraan te herinneren.

To: AFP-CR ITS Staff CR
Subject: And yet another reminder......
Importance: High
Monday, February 14th is the February "Treat Day" and also a scheduled jeans day for ITS. ; )

Sock Hop (2)

2005-02-13T12:10:00.000-06:00

Zoals beloofd...
Ik ontving zojuist een emailtje met Sock Hop foto's van de ouders van Rachel (9), het vriendinnetje van Lisandra (9) waarmee ze vrijdagavond naar de Sock Hop was geweest.

Na afloop van de Sock Hop was Rachel overigens bij ons blijven slapen. Slapen is echter een groot woord, want dat hebben ze niet gedaan tot ergens na middernacht.

Wiskundeknobbel

2005-02-12T21:05:00.000-06:00

Ewout (15) had vandaag zijn laatste worsteltoernooi van dit worstelseizoen. De schoolbus van het worstelteam zou vanochtend om 6:30 uur van school naar Iowa City vertrekken, dus moest hij er op zijn vrije zaterdagmorgen vroeg uit. Ella bood aan om Ewout om 6 uur naar school te brengen, dus kon ik lekker blijven uitslapen.

Toen Ivan (18) gisteravondlaat thuiskwam van de Sweetheart Dance, melde hij tussen neus en lippen: "Oh ja, en morgen heb ik ook een wiskundecompetitie. De bus vertrekt 's morgens om 7 uur. Kan iemand me morgenochtend rond kwart voor zeven even naar school brengen?" Hij kreeg de keuze tussen lopen of meerijden met de taxi van 6 uur. Hij koos voor het laatste.
De wiskundecompetitie was voor Ivan erg goed verlopen. Met zijn prestaties had hij zich gekwalificeerd voor de wiskundekampioenschappen voor de staat Iowa.

Voor het geval je wilt zien of jezelf ook kwalificeerd voor de Iowa State Math Championships heb ik hieronder 3 van de 50 vraagstukken die Ivan vandaag op moest lossen opgenomen.

1. What is the coefficient of the x⁹y⁸z³ term in the expansion of (x³/5 + y² + z/3)¹⁰?
A) Does not exist.
B) 4200
C) 175/18
D) 7/90
E) None of these.

2. Assume that the Earth is a perfect sphere of radius 7,973 miles and I am standing at the top of a tower that's 100 miles tall. How far (alond the surface of the Earth, to the nearest mile) could I see in any one direction?
A) 1242
B) 1250
C) 1256
D) 1267
E) None of these.

3. What is the sum of the first 55 terms of this sequence: 1, 2, 2, 3, 3, 3, 4, 4, 4, 4, 5, ... ?
A) 275
B) 285
C) 385
D) 506
E) None of these.

Sweetheart Dance en Sock Hop

2005-02-12T11:20:00.000-06:00

Op de High School van Ivan (18) en Ewout (15) onderwerpt een aan school geliëerde club de leerlingen jaarlijks aan een lijst van 36 multiple-choice vragen. De antwoorden op de vragen worden ingevoerd in een computer en vervolgens worden de antwoorden van iedere leerling vergeleken met die van de andere leerlingen. Voor een dollar kun je een uitdraai krijgen van de top-15 meisjes en top-15 jongens waar jij de meeste overeenkomsten mee hebt. Een percentage achter elke naam geeft aan hoeveel procent ze met je overeenkomen.
Je moet je overigens niet te veel voorstellen bij de vragen van de enquete, daar het geheel bedoeld is voor de fun en niet zozeer als een huwelijksbureau-service.
Enkele dagen nadat de resultaten van de enquete uitkomen wordt dan vervolgens de Sweetheart Dance gehouden in de gym van de school. Ga je met iemand naar de dance die voorkomt in je top-15, dan krijg je een dollar korting op je toegangskaartje. Ivan's vriendinnetje Holly stond nummer één in zijn top-15, dus hij had z'n dollar weer gemakkelijk terugverdient.
De Sweetheart Dance was gisteravond. Ivan ging er met Holly naar toe. Ewout had er niet zoveel zin in en bleef dus thuis.

Op de Elementary School van Lisandra (9) hadden ze gisteravond hun jaarlijkse Sock Hop, een dance in jaren 60 stijl. De lagere school jeugd komt dan allemaal opdraven in jaren 60 kleren. Foto's houd je nog tegoed.

Stempeltjes halen

2005-02-10T23:55:00.000-06:00

Sinds vorig jaar zijn wij officieel 'permanent residents' van de United States. Omdat de bijbehorende 'green card' nog even op zich zou laten wachten, moesten we in ruil voor een vingerafdruk een stempel voor in ons paspoort op komen halen die als tijdelijk bewijs zou dienen voor onze nieuwe status.
Op 16 augustus van het afgelopen jaar, alweer een halfjaar geleden, moesten we speciaal voor dat stempeltje helemaal naar Milwaukee in Wisconsin. Dat is 500 kilometer ten noord-oosten van Cedar Rapids. Vergelijkbaar met een ritje van Utrecht naar Parijs.
Enkele maanden geleden verliepen de paspoorten van onze kids, en daarmee ook de stempeltjes. Eind november hebben we hun paspoorten laten verlengen bij de 'dichtsbijzijnde' Nederlandse ambassade of consulaat, wat voor ons het Nederlandse consulaat in Chicago was. Een ritje van ruim 400 kilometer.

Bij het kantoor van de Amerikaanse Immigratiedienst in Milwaukee had de dame achter het loket gezegd dat we voor het vernieuwen van de stempeltjes ook terecht konden in het slechts 212 kilometer bij Cedar Rapids vandaan gelegen Des Moines. In Des Moines bevind zich het dichtsbijzijnde kantoor van de Amerikaanse Immigratiedienst, waar we al diverse malen geweest zijn. Voor het vernieuwen van de stempeltjes zouden de kinderen niet persoonlijk aanwezig hoeven te zijn.

Voor zijn inschrijving bij universiteiten heeft Ivan (18) een kopie van zijn green card (die ie dus nog niet heeft) of een kopie van een geldig paspoort (heeft ie) met een geldig stempeltje van de Immigratiedienst (had is dus nog niet) nodig.

Met de afgelopen tijd doorgevoerde veranderingen bij de Amerikaanse Immigratiedienst is het niet meer mogelijk om zomaar contact op te nemen met één van de vele (bij)kantoren van de Immigratiedienst. Alles gaat nu via het hoofdkantoor. De teledesk is echter niet bemand/bevrouwd met de meest heldere lichten. Het eerste licht deed nog een poging helder te schijnen, maar ging daar hopeloos mee de mist in. Aan de andere kant van de lijn was de verbazing groot dat ik nog steeds m'n green card nog niet had ontvangen. Toen ik uitlegde dat men een halfjaar eerder in Milwaukee had gezegd dat ze daar een gigantische achterstand hadden, werd mij gevraagd naar een aantal documenten waar ik niet (meer) over beschikte. Dit was voor de immigratie-officier voldoende om te concluderen dat ze niet wisten waar ze in Milwaukee mee bezig waren. De informatie dat bij het vernieuwen van stempels de kinderen niet persoonlijk aanwezig hoeven te zijn was dan ook absoluut niet waar. De kinderen moesten wel degelijk persoonlijk aanwezig zijn om een nieuw stempel te krijgen in hun nieuwe paspoorten. Toen ik even later een andere immigratie-officier aan de lijn had kreeg ik echter weer te horen dat de kids helemaal niet mee hoefden.
In de dagen erna heb ik nog met een aantal immigratie-officieren gesproken, maar de meest kundige van het stel (althans, zo kwam hij over) verzekerede mij dat ik toch absoluut met mijn hele kroost op moest komen draven in Des Moines.

Gewoon binnenlopen bij Des Moines hoorde sinds de veranderingen ook niet meer tot de opties. Nee, via een website moest je nu een afspraak maken. Het systeem is uiteraard ze flexibel als een loden deur. Twee weken geleden kon ik een afspraak krijgen voor niet eerder dan gisteren om half tien 's ochtends.

Gisteren had ik dus een vrije dag genomen, en ook de kids moesten een dag vrij nemen van school. De dag ervoor had het weer eens gesneeuwd. Dan blijken er toch weer van die idioten te zijn die al hun hele leven in Iowa wonen en nog steeds niet weten wat er met de wegen gebeurt als dat witte spul met bakken vol naar beneden komt. Toen wij naar Des Moines reden lagen er nog zo'n 20 auto's hier en daar in de greppel langs de weg.

Aan het loket in Des Moines werden we geholpen door een nieuwe werknemer van de Immigratiedienst die werd bijgestaan door maarliefst twee ervaren immigratie-dames. Na vol bewondering het nieuwe Nederlande paspoorten bekeken en bevoeld te hebben, vonden ze al snel de verlopen stempeltjes in de oude paspoorten. "Milwaukee? Why in Gods name did you go all the way to Milwaukee?" ("Milwaukee? Waarom ben je in God's naam helemaal naar Milwaukee gegaan?"). Nadat ik uitgelegd had dat ikzelf, AEGON én AEGON's advocaten hemel en aarde hadden bewogen om het stempeltje in Des Moines te mogen halen, maar we toch persee naar Milwaukee moesten, werd dat van de hand gedaan als 'ridiculous' ('belachelijk'). We hadden dat dus ook in Des Moines kunnen laten doen.
Ook meteen maar even gevraagd hoe dat nou zat met het persoonlijk aanwezig zijn van de kids. Een "Who said that?" ("Wie zei dat?") was voor mij al genoeg, maar de dame voegde daar meteen aan toe dat ze alleen de paspoorten nodig hadden en het hun geen reet uitmaakte wie met de paspoorten bij hun aan het loket kwam.

Een halfuurtje later keerden we alweer huiswaarts. Toen we Cedar Rapids binnen reden was het rond lunchtijd en leek een bezoek aan de Flying Wienie een errug goed idee! Als je in Cedar Rapids een echt goeie HOTDOG wilt eten, dan moet je naar de Flying Wienie. De Flying Wienie is gevesitigd in een voormalige garage/bezinestation (zie ook de archieffoto hieronder). Op het dak staat een vliegtuig en ook binnen hebben ze allerlei vliegattributen hangen en staan. Zo hangt er boven het keukengedeelte een ultra-light vliegtuigje.

Bij het bestellen noteren ze je voornaam. Als je bestelling klaar is roepen ze je voornaam door de zaak. De 'Hotdog Chicago Style' ging er weer lekker in.

Om 1 uur waren we weer thuis. Zowel Ivan (18) als Ewout (15) wilden beide nog naar school. Nathalie (13) en Lisandra (9) dachten daar echter heel anders over. Naar school? Echt niet! Uiteraard respecteren we de weloverwogen keuzes van onze kinderen (voor deze ene keer), en zo bracht Ella even later Ivan en Ewout naar school en genoten Nathalie en Lisandra van een onverwachts middagje vrij.

Geschreven comments

2005-02-09T23:49:00.000-06:00

De meeste lezers van het Rook USA weblog weten wel hoe ze een comment achter kunnen laten bij een posting. Hoe doe je dat echter als je de postings niet op je PC leest, maar in geprinte vorm aangeleverd krijgt? Dan kun je niet even onder aan de posting op '2 comments' klikken als je je ei graag kwijt wilt. Je mogelijkheden zijn al helemaal gelimiteerd als je het hele computergebeuren maar liever aan iemand anders over laat.
Tja, wat doe je dan?
Mij moeder (hallo Ma!) heeft daar een oplossing voor. Ze schrijft gewoon een briefje, die mijn vader vervolgens scant en naar me emailt. Vandaag ontving ik een briefje met comments op ondere andere de ski-avonturen, Groundhog Day en de Super Bowl Chili Cook Off.

Van blokje hout naar racemonster (2)

2005-02-09T14:12:00.000-06:00

Op verzoek van CasaSpider, een kakelverse foto van een aantal van mijn eigen creaties.

Van blokje hout naar racemonster

2005-02-08T23:30:00.000-06:00

Hoe maak je uit een blokje hout een racemonster?
Jaarlijks wordt ik begin februari met één of meerdere blokjes hout en deze vraag geconfronteerd. Je weet het dan wel: de Pinewood Derby Races zitten er weer aan te komen! Ivan (18) en Ewout (15) hebben deze periode allang achter zich gelaten, maar Nathalie (13) en Lisandra (9) zitten er nog midden in.
Afgelopen woensdag kregen ze beide een blokje hout van 18 x 3½ x 4½ centimeter (L x H x B) mee naar huis, een setje van 2 asjes, 4 wieltjes en 4 schroefjes om de wielen mee vast te schroeven in de asjes. In het blokje zijn reeds twee gleuven voorgefreesd waar de asjes in gelijmd moet worden. De autootjes moeten het doen zonder aandrijfmechanisme. Races worden gehouden op banen waarvan de start een meter of 2 hoger ligt. Alle aandrijving moet dus uit de zwaartekracht komen.

Voor de jongens golden altijd zeer strenge regels die strikt opgevolgd moeten worden. Om er even een paar te noemen:

De car moet worden geconstrueerd uit de uitgereikte set (blokje, 2 asjes, 4 wielen en 4 schroefjes). Geen plastic onderdelen, extra hout, stickers, glitter verf of vloeibaar hout (behalve een papje van lijm en het zaagsel van je houtblokje) mogen worden gebruikt.
Wielbasis en assen mogen niet worden veranderd.
Cars mogen niet breder dan 3 inch (7,5 centimeter) en niet langer dan 10 inch worden gemaakt (25 centimeter).
De cars mogen niet zwaarder zijn dan 8 ounces. Om dit gewicht zo dicht mogelijk te benaderen (want hoe zwaarder, hoe sneller) wordt de onderkant van de auto uitgeboord en gevuld met lood.
Cars van vorige jaren worden niet toegelaten.
De constructie van de car moet een Father-Son project zijn. etc. etc.

Kortom, wees creatief met je blokje hout.
Omdat de autootjes van de meisjes verder niet meedoen aan regionale wedstrijden, wordt het bij hen niet zo nauw genomen met de regels. Ook al is het maken van een Pinewood Derby autotootje een Father-Son of Father-Daughter project, komt met name het constructieve gedeelte van het project op de schouders van de father terecht.
Er zijn prijzen voor de snelste karretjes en voor de mooiste vehikeltjes.

Pinewood Derby Races is een veel beoefende hobby overal in Amerika. Het is daarom ook gemakkelijk om vanalles over de autootjes op het internet te vinden. Er zijn allerlei tips en tricks te vinden en zelfs complete wetenschappelijke verhandelingen over hoe je het houtblokje om kunt toveren in het snelste racemonster ooit. Op andere websites worden deze adviezen vervolgens als onzin de grond ingeboord. Het komt er eigenlijk op neer dat je gewoon een hoop geluk moet hebben om in de categorie 'speed' de eerste prijs in de wacht te slepen. Vandaar dat wij altijd maar wat meer aandacht besteden aan het uiterlijk. Dat is de laatste 5 jaar aardig gelukt, want tot nu toe zijn we nog elk jaar één of meerdere keren in de schoonheidsprijzen gevallen. Daarnaast hebben 3 van de 11 karretjes een snelheidsprijs in de wacht gesleept.

Omdat de vele uren die papa elk jaar weer in de Pinewood Derby autootjes steekt in de meeste gevallen een prijs in de categorie 'appearance' oplevert, zijn de verwachtingen bij beide dochters ook dit jaar weer erg hooggespannen.

Volgende week woensdag moet de vorm van de autootjes klaar zijn, en moeten ze ingeleverd worden zoadt ze met het aanbrengen van lood op het juiste gewicht gebracht kunnen worden. Twee weken later krijg je ze dan weer terug. Daarna heb je nog twee weken de tijd voor de finishing touch (super glad schuren, verven, lakken). Op 16 maart zijn de races. Voorafgaand aan de races worden de autootjes op uiterlijk beoordeeld.

Onderstaande autootjes zijn voorbeelden van inzendingen voor de regionale wedstrijden van 2003. Deze autootjes zijn dus allemaal gemaakt uit dat ene blokje hout!

Smak!

2005-02-07T19:08:00.000-06:00

Vannacht had het weer eens geijzeld. Vanochtend waren de wegen niet echt glad meer, maar de voetpaden nog wel.
Toen ik vanmorgen achteruit de garage uit kwam rijden, zag ik nog net hoe het dik ingepakte 6-jarige schuintegenoverbuurjochie in een drafje de weg overstak. Eenmaal aan de overkant zette het jochie zijn drafje onverdroten voort. Om bij de schoolbushalte voor ons huis te komen moest hij nu een bocht gaan maken op het spiegelgladde voetpad... Zijn benen zwiepten zijwaarts onder zijn lijfje vandaan, en een fractie later smakte hij op zijn zij tegen het beton. Een zeer koddig gezicht om zo'n dik ingepakt ventje met puntmuts op onderuit te zien gaan.
Toen ik zag dat het buurjochie de val overleeft had en beduust weer overeind krabbelde kon ik m'n lachen niet langer onderdrukken. Ha, ha, ha, wat was dat onzettend grappig zeg!

Super Bowl XXXIX

2005-02-06T23:26:00.000-06:00

De Super Bowl, en dan praten we over football, is één van de grootste evenementen van het jaar. Negen van de tien best bekeken TV-programma's ooit zijn uitzendingen van de Super Bowl. De Super Bowl wordt uitgezonden in 182 landen (dat is meer dan 88% van alle landen in de wereld) en kluistert alleen in al in Amerika 130 miljoen kijkers aan de TV. Wereldwijd kijkt ongeveer een miljard(!) mensen naar de Super Bowl! Om een reclameboodschap van 30 seconden tijdens de Super Bowl uit te mogen zenden, moest dit jaar 2,4 miljoen dollar neergeteld worden. Een nieuw record. Veel mensen kijken naar de Super Bowl, niet vanwege het football, maar alleen maar vanwege de reclames. Traditioneel brengen veel grote bedrijven hun nieuwe TV-reclames uit tijdens de Super Bowl. Vaak zitten er erg goeie (lees: 'grappige') reclames tussen. Waar je gewoonlijk tijdens de reclame even een plas gaat doen of wat te eten uit de keuken gaat halen, blijf je tijdens de 4 uur durende Super Bowl-uitzending aan de buis gekluisterd: je wilt niets van de football-wedstrijd missen maar ook beslist niets van de reclames.

Lisandra (9) vroeg een aantal weken geleden al wanneer de Super Bowl zou zijn. Verbaasd vroeg ik haar of zij dan van football hield. "Oh, I was just wondering if we were going to do snacks and stuff again..." Slechts één keer per jaar slaan we het avondeten over, en dat is op Super Bowl Sunday. In plaats van een maaltijd worden er elk halfuur (warme) snacks aangerukt. Lisandra wist zich dat nog goed te herinneren en verheugde zich er alweer helemaal op.

De 39ste editie van de Super Bowl werd dit jaar gespeeld in het Alltel Stadium in Jacksonville, Florida. Met 78.125 toeschouwers in het stadion levert dat alleen al aan toegangskaartjes meer dan 30 miljoen dollar op.

Voorafgaand aan een Super Bowl en ook tijdens de rust komt er altijd een heel peleton top-artiesten opdraven om enkele hits ten gehore te brengen. Het optreden tijdens de rust werd vorig jaar verzorgd door Janet Jackson (de zus van Michael Jackson) en Justin Timberlake. Op het moment dat Justin Timberlake de laatste regel van zijn hit zong - "I'm gonna have you naked by the end of this song" (= "ik zal je naakt krijgen aan het einde van dit liedje") - greep hij met zijn linkerhand naar het bovenstukje van Janet Jackson's rechter borst er rukte het af. Voor het aanzien van miljoenen families bestaande uit vieze ouwe mannetjes tot jonge onbedorven kindertjes stond Janet Jackson daar met één blote tiet waarvan de tepel slechts werd bedekt door een metalen zonnetje. De camera werd snel weggedraaid, maar in die ene seconde was het kwaad natuurlijk al geschied. Heel Amerika op z'n kop omdat er bloot op was tijdens een TV-uitzending waar iedereen met z'n hele familie naar zit te kijken. Janet Jackson en Justin Timberlake beweerden dat het 'per ongeluk' (ja ja) was gegaan, en de blote borst te wijten was een een 'wardrobe malfunction' ('kledingstoring'). Het TV-station dat de Super Bowl uitzond heeft later een boete van $550.000 moeten betalen vanwege het tiet-incident. Sindsdien worden vrijwel alle live TV-uitzendingen uitgezonden met een vertraging van 5 seconden.
Vanavond werd geen enkel risico genomen, en hadden ze Sir Paul McCartney op laten draven om tijdens de rust de muziek te laten verzorgen.

Op Thanksgiving na, wordt er op Super Bowl Zondag meer gegeten dan op welke dag van het jaar dan ook en zit Amerika dus massaal voor de buis. De Super Bowl is de finale van de populairste sport van de States en ging dit jaar tussen de New England Patriots en de Philadelphia Eagles. Het maakte mij geen bibs uit wie er ging winnen, ik wilde gewoon een goeie pot football zien. Voor mij is een goeie pot football een wedstrijd waarin er veel gepasst en vooral veel gescoord wordt. Daarbij is het voor mij belangrijk dat het spannend blijft, en dit wordt met name bereikt als dan weer het ene en dan weer het ander team op voorsprong staat. Ik kwam vanavond redelijk goed aan m'n trekken. De Patriots wonnen een spannende wedstrijd met 24-21.

Wetende dat er in geen ander land ter wereld football wordt gespeeld op het niveau als hier in Amerika gespeeld wordt, worden de winnaars van de Super Bowl voor het gemak maar wereldkampioen genoemd. Ik geef toe dat het een beetje arogant klinkt, maar ik zou wel eens willen zien wat er bijvoorbeeld overblijft van de Amsterdam Crusaders nadat een team als de Patriots er overheen is gewalst.

Traditioneel vieren de spelers de winst van een kampioenschap met het leegkieperen van een emmer met overgebleven drinken over het hoofd van de coach.

2005 Paint The Town Red Gala

2005-02-05T23:55:00.000-06:00

Eén van de AEGON directuren nodigt ons jaarlijks uit om mee te gaan naar het gala van de hartstichting en/of het gala van de kankerstichting. Voor vanavond waren we uitgenodigd voor het gala van de hartstichting onder de titel "2005 Paint The Town Red Gala". TV-nieuws beroemdheden Dave Benton en Tifany O'Donnell waren de gastheer en gastvrouw voor de avond.

De gala-avond wordt jaarlijks georganiseerd om geld in te zamelen voor de Amerikaanse hartstichting. Paul en zijn vrouw hadden twee tafels gereserveerd voor het goede doel á $2500 per tafel. Om niet tegen 16 lege stoelen aan te hoeven kijken hadden ze vrienden uitgenodigd om aan te komen zitten (waaronder wij dus). Galajurk en smoking waren verplicht.
Het jaarlijkse gala wordt dus georganiseerd om fondsen te werven voor de hartstichting. Enerzijds worden fondsen verkregen van sponsors en uit de verkoop van entreekaartjes. Anderzijds komt een groot deel van de pegels uit de opbrengst van de veilingen die tijdens de gala-avond worden gehouden.
Naast een live auction was er ook een silent auction. Op tafels waren door sponsors geschonken artikelen uitgestald, met bij elk artikel een kaart waar je op kon invullen hoeveel je voor het betreffende artikel wilde betalen. Iemand anders kon daar dan weer overheen bieden. Dit bieden ging de hele avond door. Bij sluitingstijd moest je alle artikelen afrekenen en meenemen waarop je de hoogste bieder was. Zo werden er schilderijen, vakanties, aardewerk, serviesgoed, een vlag die op het Witte Huis heeft gewapperd (met echtheidscertificaat), door Jessica Simpson gesigneerde schoenen, diverse door sportsterren gisigneerde artikelen, schoonheidsbehandelingen, etc aangeboden. Niet alleen artikelen, maar ook tegoedbonnen lagen als te veilen items op de tafels uitgestald. Op de kaart van elk artikel/item stond aangeven wat de waarde was en ook wat het minimum bod moest zijn. Zo lag er bijvoorbeeld een tegoedbon van $500 voor een plaatselijk tuiniersbedrijf. Het minimum bod hiervoor was op $250 gesteld.
Op het gala was zo ongeveer de hele high society van Cedar Rapids vertegenwoordigd, laten we zeggen: mensen met geld, veel geld (ons dan even niet meegerekend). Je zou dan verwachten dat als deze rijke stinkerds naar een liefdadigheidsbal komen ze het ook even breed laten hangen en dat er dus flink (over)gebonden zou gaan worden op de door de sponsors geschonken waar. Het is immers voor een goed doel, niet waar? Maar wat denk je? Wordt er hier en daar dus gewoon geboden met minimum bedragen, of te wel $250 voor de eerder genoemde toegoedbon van $500! Zo zaggen we aan het einde van de avond dat heel veel goederen voor een bedrag dat onder de werkelijke waarde lag de deur uit gingen. Dit jaar waren er echter aanmerkelijk meer artikelen waar meer voor geboden werd dan de waarde van het betreffende artikel.

Op de gala-avond werden ook 150 loterij-tickets verkocht voor een Panasonic 42 inch HDTV plasma televisie. Voor $100 kreeg je een afstandsbediening. Als je daarmee de TV aan kreeg, dan kon je 'm mee naar huis nemen. Wij namen slechts de afstandsbediening en het gevoel dat het in ieder geval voor een goed doel was mee naar huis...

Foto's van vanavond heb ik niet (Ella: "we hoeven niet elke keer op de foto"), dus moeten jullie het doen met archief foto's van eerdere gala's. Ella had een glimmende Charlston-achtige jurk aan en ik had dezelfde smoking aan als op de linkse foto.

Super Bowl Chili Cook Off

2005-02-04T19:55:00.000-06:00

Bij ons op de IT-afdeling hebben we regelmatig kook- of bakcompetities. De 65 man tellende afdeling wordt dan in een aantal teams verdeeld die elk rond een bepaald thema zo goed mogelijk voor de dag proberen te komen met kooksels en baksels. Nadat de prestaties beoordeeld zijn door een gelegenheidsjury (bijvoorbeeld het personeel van de mailroom, de directie of de onderhoudsploeg) mogen we de hoogstandjes van onze IT-collega's en onszelf opeten. De ene keer mag er maar één pan/schotel per team worden klaargemaakt, terwijl een andere keer je een hele tafel vol mag bereiden. Vaak maakt de presentatie deel uit van de beoordeling en wordt (letterlijk) alles uit de kast gehaald om de handel mooi te versieren. Vaak worden kosten nog moeiten gespaard.

Voor vandaag was een Super Bowl Chili Cook Off gepland. Dit keer waren we opgedeeld in 8 teams en mocht elk team met slechts één pan Chili meedoen aan de competitie.
De Chili Cook Off heette overigens de Super Bowl Chili Cook Off, omdat zondag de Super Bowl - de moeder van alle sportwedstrijden - wordt gehouden. De grote finale van het American football, maar misschien later meer daarover.
Grote stapels kleine plastic bakjes zijn altijd beschikbaar voor het proeven. Zo kun je een klein beetje proeven, daarna het bakje weggooien, om vervolgens het volgende gerecht te proeven. Als je alles geproefd hebt kun je vervolgens een grote bak vol nemen van je favoriet.
Al proevend heb ik vandaag mijn buikje rond gegeten. Een grote bak van mijn favoriet ging er gewoon niet meer in. Er zaten een paar verrekte goeie chili's bij!
Een andere afdeling die we hadden uitgenodigd om chili mee te komen eten (we hebben toch altijd méééér dan genoeg) had voor heerlijke desserts gezorgd. Yes!

Gerechten als bijvoorbeeld chili worden door Amerikanen vrijwel allemaal bereid in een crockpot. 's Morgens vroeg doe je alle ingrediënten voor een stoofpot of bijvoorbeeld je chili in de crockpot en 's savonds om 6 uur is het eten dan klaar. Je kunt een gerecht ook in kortere tijd klaar laten koken, maar dan moet je de crockpot op high zetten in plaats van op low.
Voor het geval je niet weet wat een crockpot is, heb ik hiernaast een fotootje van een crockpot opgenomen. Een crockpot bestaat uit een metalen buitenpot en meestal een geglazuurde aardewerken binnenpot. De buitenpot verwarmd de binnenpot electrisch. Je kunt een crockpot als een warmhoudpot gebruiken voor bijvoorbeeld saus, maar de meeste mensen gebruiken 'm voor het langzaam koken van gerechten. Je gooit alle benodigde ingrediënten in de pan en laat 'm vervolgens een halve en soms zelfs een hele dag aan staan. Geen omkijken naar.

Vlag Halfstok!?

2005-02-03T19:32:00.000-06:00

Verbaasd, verbijsterd en zeer verontwaardigd was ik eerder deze week toen ik in de internet-editie van de Telegraaf las dat een aantal Nederlandse scholen leerlingen verbied om Nederlandse vlaggen op hun tassen of kleren te dragen. Nu ben ik alleen nog maar zeer verontwaardigd en vind ik het tijd om dat ook met jullie te delen.

Het Cals College in IJsselstein adviseerde twee jongens de Nederlandse driekleur van hun schooltas te verwijderen, omdat het provocerend kon overkomen aan het adres van vooral de Marokkaanse medeleerlingen. Het Groene Hart Lyceum in Alphen aan den Rijn dreigt zelfs met schorsing als leerlingen het toch wagen met kleding en tassen met vlaggetjes aan te komen.
Tussen de regels door werd ook nog even gemeld dat "menig patriot het gisteren (1/31/2005 red.) niet aandurfde de vlag voor de verjaardag van koningin Beatrix uit te hangen, uit angst om daarmee andere bevolkingsgroepen te discrimineren".

Ronduit belachelijk! Waar gaat het heen met een land waar de helft van de bevolking de vlag van hun eigen land niet eens meer duft te vertonen, en waar de andere helft verboden wordt nog langer met hun vlag voor de dag te komen? Het is van de ratten besnuffeld, de wereld op z'n kop!
Gaat Nederland op weg naar vlagloze Koninginnedagen? Of moeten alle rood-wit-blauwe vlaggen vervangen worden door bijvoorbeeld de vlag van de Europese Unie of misschien de vlag van het Rode Kruis? Alle vlaggen vervangen door witte vlaggen is geen optie, omdat dit op het slagveld wellicht verwarrend zou kunnen zijn.

Nee, wat dat betreft is het hier in de States juist het omgekeerde. Geen kans wordt onbenut gelaten om met de Stars and Stripes voor de dag te komen. Je kunt het niet zo gek verzinnen of je kunt het wel krijgen met een Amerikaanse vlag erop.

Bij aanvang van elk sportevenment gaat het hele publiek staan, gaan de petten af, en wordt het Amerikaanse volkslied uit volle borst meegezongen. Sinds de terroristiche aanslagen van 9/11 is het Amerikaanse patriottisme alleen nog maar sterker geworden.

Een paar jaar geleden was ik één van de vele versies van de Star Spangled Banner aan het downloaden om op een CD te branden. Lisandra (toen nog een jaar of 6) zat schuin achter mij aan de eettafel te tekenen. Toen ze de eerste tonen van het volklied hoorde legde ze in een reflex haar rechter hand op haar hart. Toen ze in een volgend moment zich realiseerde dat ze niet op school was ging ze weer onverstoorbaar verder met haar kunstwerk.

Op scholen wordt elke maandag door al de leerlingen trouw gezworen aan de Amerikaanse vlag. Tijdens het voorlezen van de pledge staan alle leerlingen op met hun rechterhand op hun hart.

Mijn Nederlandse vlag hangt in de SportZone (waar ik elke woensdag indoor soccer speel) trots naast de Amerikaanse vlag. Andere buitenlanders worden nog steeds aangemoedigd om de vlag van hun vaderland me te nemen. Inmiddels hangen er al 10 verschillende vlaggen.

Oranje boven! Leve de Koningin! Hup Holland Hup!
Oeps, ik hoop niet dat ik nu iemand heb gekwetst met het uiten van zoveel vaderlandsliefde.

Stel je voor, straks moet ik nog de Amerkaanse vlag die boven m'n weblog wappert verwijderen...

Groundhog Day

2005-02-02T19:01:00.000-06:00

Jaarlijks is 2 februari Groundhog Day. Een Groundhog is een grondeekhoorn die wel wat weg heeft van een grote cavia. Groundhog Day is een populaire Amerikaanse traditie. Twee februari is de dag dat de Groundhog uit zijn hol komt na een lange winterslaap op zoek naar zijn schaduw. Als hij zijn schaduw ziet (= de zon schijnt) beschouwt ie dit als een teken dat er nog eens 6 weken van slecht winterweer aan zit te komen en kruipt ie weer snel in zijn hol. Als het een bewolkte dag is, en hij zijn schaduw dus niet ziet, beschouwd hij dit als het begin van het voorjaar en blijft hij boven de grond. De beroemdste Groundhog heet Phil uit Pennsylvania in Punxsutawney (hij is in 1995 zelfs in de Oprah Winfrey show geweest). Camera ploegen en ongeveer 30.000 mensen trekken jaarlijks op 2 februari naar het dorpje Punxsutawney om daar met eigen ogen te aanschouwen of Phil z'n schaduw ziet of niet. Op deze manier wordt vervolgens het weer voorspeld. Sinds 1887 schijnt Phil er nog nooit naast gezeten te hebben!
Phil zag vanochtend z'n schaduw, hetgeen betekend dat we nog 6 weken winterweer voor de boeg hebben!
Volgend jaar toch maar eens met een jachtgeweer klaar gaan liggen en 'm zijn koppie eraf schieten zodra ie dat boven z'n hol uitsteekt...

Gras!

2005-02-01T21:42:00.000-06:00

Ik heb vandaag gras gezien!
Meer dan 5 weken heeft het verscholen gelegen onder een pak sneeuw, maar de dooi van de afgelopen dagen heeft genoeg sneeuw doen smelten om hier en daar gras bloot te leggen. Tjonge jonge, wat verlang ik naar het voorjaar zeg!
Laten we echter niet te vroeg juichen, want morgen is het Groundhog Day. Als dat rotbeest morgen ontwaakt uit zijn winterslaap en zijn schaduw ziet als ie uit z'n hol komt dan kunnen we rekenen op nog eens 6 weken winters weer.

Belastingaangifte

2005-01-31T22:09:00.000-06:00

In de States heb je elk jaar tot 15 april de tijd om je belastingen aan te geven bij de IRS (Internal Revenue Service), de Amerikaanse belastingdienst. Al kost het relatief weinig tijd en is het ook nog eens zo dat ik altijd aardig wat terugkrijg van de IRS, bleef ik de belastingaangifte de afgelopen jaren toch steeds vooruitschuiven. Afgelopen jaar kon je mezelf pas op 1 april eindelijk zover krijgen om het verder pijnloze proces in een paar uurtjes af te ronden. Programma downloaden, cijfertjes invullen, het handeltje electronisch versturen, en klaar was Kees!
Met ingang van dit jaar is dat vooruitschuiven helemaal afgelopen. Om in aanmerking te komen voor studiefinanciering moet je met je inkomsten- en belastingcijfers van het afgelopen jaar op de proppen komen. Deze dienen ingevuld te worden op een website van de overheid. De overheid zorgt er dan op haar buurt voor dat de universiteiten de beschikking krijgen over jouw financiële situatie. Universiteiten hanteren verschillende uiterste termijnen waarbinnen één en andere geregeld dient te zijn. Eén van de universiteiten waarin Ivan (18) geïnteresseerd is hanteerd een uiterste datum van 14 februari.
Voor de komende 12 jaar (dan is Lisandra klaar met College) kom ik er dus niet meer onder uit om jaarlijks uiterlijk begin februari m'n belastingaangifte in kannen en kruiken te hebben. Heerlijk, dan heb ik tenminste weer iets om naar uit te kijken...

Ski-avonturen

2005-01-30T23:32:00.000-06:00

Zoals ik gisteren al melde, hadden Ivan (18) en Ewout (15) dit weekend de jaarlijkse 'winter retreat' van de Youth Group. Traditioneel hoort daar het skiën van zatderdagmiddag 4 uur tot 's avond 10 uur bij. Net als vorig jaar had ik besloten me ook dit jaar weer bij de jeugd te voegen voor een avondje skiplezier in ski-gebied Sundown Mountain.
Sundown Mountain ligt in Dubuque vlak bij de Mississippi rivier in het uiterste oosten van Iowa. Op weg naar een ski-gebied verwacht je natuurlijk dat je uit moet kijken naar een berg, helemaal als dat ski-gebied Sundown Mountain heet ('mountain' is engels voor 'berg'), maar dat is dus mooi even niet het geval. Sundown Mountain bevindt zich op de hellingen van het dal van de Mississippi rivier. Iowa is niet plat, maar bergachtig is het ook zeker niet. Na een poosje door licht geaccidenteerd terrein gereden te hebben sta je zo in eens aan de top van de ski-helling. Zelf had ik me er een voostelling van gemaakt dat het een kneuterig heuveltje zou zijn met een ski-lift en een paar gefrusteerde ski-liefhebbers die zich een tripje naar de bergen van Colorado niet kunnen veroorloven. Maar het eerste wat me opviel toen ik het terrein van Sundown Mountain opreed was dat de parkeerpplaatsen overvol waren en het zowaar niet gemakkelijk was om een plekje te vinden.
Sundown Mountain heeft 5 stoeltjesliften met een capacteit van 9600 mensen per uur. De langste piste is 1200 meter lang. Het ski-gebied is open van midden november tot en met midden maart. Jaarlijks valt er gemiddeld slechts 91 centimeter, hetgeen vaak niet genoeg zal zijn om skiën gedurende deze vier maanden steeds mogelijk te maken. Daarom hebben ze meer dan 150(!) sneeuwkannonen om zelf sneeuw te maken. De sneeuw wordt gemaakt van het ijskoude, vrijwel bevroren water uit de Maquoketa River.

De Youth Group komt elk jaar in aanmerking voor een frorse groepskorting. Ouders kunnen hier van meeprofiteren. Niet alleen zijn ski-uitrusting en het gebruik van de ski-liften inbegrepen in de 24 dollar, maar ook ski-lessen maken deel uit van het pakket. Voor dat bedrag had ik natuurlijk beter moeten weten, maar vorig jaar had ik hoge verwachtingen. Ik had toen nog nooit geskied en gaf me daarom over in de handen van de vrij jeugdige ski-instructeur(tje)s. Eerst een rondje steppen op de rechter ski en toen nog een rondje, maar dan op de linker. Daarna waren goed genoeg om één voor één op twee ski's van een flauw hellinkje naar beneden te glijden. In het daaropvolgende halfuurtje leerden we remmen, bochten maken en hoe de stoeltjeslift te gebruiken. Toen ik na de vierde keer als laatste weer boven kwam ("dames gaan voor...") waren de instructeurs net bezig uit te leggen hoe je je ski-techniek zou moeten verbeteren. Toen ik vroeg of we daar later in de les nog op terug zouden komen, stootte één van de meisje me giechelend aan met de opmerking dat de les was afgelopen! In 45 minuten hadden ze ons getransformeerd van een stel harken op latten tot een groep ervaren skiërs (deze zin moet je dus lezen met een cynisch ondertoontje). Ik knipperde een keer met m'n ogen en de instructeurs waren weg, foetsie, verschwunden.

Eerder was uitgelegd dat de groene pistes het gemakkelijkste waren, maar was ik daar al klaar voor? Gezien ik daar nog niet helemaal van overtuigd was, ging ik nog maar een keertje bij het lesheuveltje naar beneden. En ik moet zeggen: dat ging verrekte aardig. Niet alleen ging het verrekte aardig, ook ging het véééééél te langzaam en was het heuveltje véééééél te kort. Dit was voor mij het sein om dan maar het met groene stippen aangeven beginnersparcours op te gaan.
Even later stond ik boven aan een helling die er naar mijn bescheiden mening toch aardig steil uitzag. "Ach, dat zal wel gezichtsbedrog zijn", hield ik me voor, "dit is immers een beginnerspiste?". Aan het einde van de helling zag ik een groot net en twee borden waarop met gigantische letters 'SLOW' ('LANGZAAM') stond. Ik vermoede dat dat het eindpunt van de piste zou zijn.

Na even gekeken te hebben hoe andere, meer ervaren skiërs naar beneden gingen, gleed ik heel rustig van rechts naar links en van links naar rechts over de helling. Ondanks dat ik daarbij probeerde snelheid te minderen, constateerde ik dat ik steeds sneller en sneller naar beneden ging. De borden met 'SLOW' kwamen steeds harder dichterbij terwijl ik juist het tegenovergestelde aan het doen was van wat er op die borden stond. Nog steeds verwoede pogingen doende om af te remmen zag ik waarom ze wilden dat ik SLOW ging. Ik stormde niet af op het eindpunt van piste, maar op een scherpe bocht die tot doel had me bij de achter de SLOW-borden gelegen afgrond weg te houden. Met m'n hele gewicht drukte ik op m'n linker ski om de bocht naar rechts te maken (dat had ik gelukkig nog onthouden van mijn les!). Met een rotgang en vlak langs het randje kwam ik wonder boven wonder zonder vallen de bocht door. Lang kon ik daar niet van genieten, want de bocht naar rechts werd gevolgd door een bocht naar links, terwijl ik nog steeds snelheid aan het winnen was. In een volgend stuk zag ik zowaar kans om een klein beetje af te remmen, maar in m'n rustig-van-rechts-naar-links-en-van-links-naar-rechts-over-de-helling ritme kwam ik niet meer terug. Dit had tot gevolg dat ik alweer aan het versnellen was en nu er helemaal geen stoppen meer aan was. Links en rechts haalde ik skiërs in die als flitsen aan mij voorbij schoten. Harder ging het, en steeds maar harder. Ik ging zo hard dat op de vrijwel windstille piste me het traanvocht uit de ogen werd geperst (ik had alleen m'n gewone bril op) en in riviertjes een weg zocht naar mijn oren. Ik kon maar aan één ding denken: "Als ik nu bij iets of iemand omhoog knal, dan wordt me dat daar toch een ongelovelijke crash..." Ik was er van overtuigd dat ik zelfs bij een schuiver al de nodige botten zou breken. Nog steeds ging ik als een kogel, maar dan zeg ik ook: als een kogel!, naar beneden. Tjonge jonge, wat ging dat hard zeg. Remmen kon ik al lang niet meer. Nu was het gewoon een kwestie van op m'n ski's blijven staan. De uiteinden van ski-stokken liet ik door de sneeuw slepen in de hoop in ieder geval nog een beetje snelheid te minderen, maar nog steeds ging ik als een speer. Als een ongeleid projectiel stormde ik snowboarders en skiërs voorbij die wel stil leken te staan. Nog een laatste bocht en vlak daarna een net die het einde van de piste markeerde leken voor mij de laatste opstakels van m'n dodemansrit. De bocht kwam ik wonderwel door en tot mijn grote vreugde merkte ik dat het terrein vrijwel vlak was en zelfs iets omhoog ging. Het uit volle macht remmen wierp z'n vruchten af, want slechts enkele meters voor het net kwam ik tot stilstand. Wouw! Oef! Help! Heh, heh, nou, nou, zo, zo, poei, poei, dat ging effe snel zeg!
De stoeltjeslift naar boven was een verademing.

Wetende dat ik bij mijn eerste afdaling fouten had gemaakt, besloot ik het bij de tweede afdaling geheel anders te doen. Het was een prachtig voornemen, maar er kwam niet veel van terecht. Na 1 minuut en 45 seconden stond ik met een nieuw snelheidsrecord en een kleffe bilnaad alweer beneden. Dacht je dat ik de eerste keer hard ging? Dan had je me de tweede keer moeten zien gaan! Dit keer was de druk op m'n benen zo heftig, dat ze van binnen warm en licht pijnlijk aan begonnen te voelen. Vergelijkbaar met het gevoel dat je wel eens hebt na 500 meter sprinten zonder dat je eerst een warm-up hebt gedaan. Als de piste honderd meter langer was geweest dan had ik het beslist niet meer kunnen houden. Wederom verwonderde ik me erover dat ik niet vreselijk over de kop was gegaan en nam weer plaats op één van de comfortable bankjes van de stoeltjeslift.

Tijdens de afdalingen en vanuit de stoeltjesliften op weg naar boven zag ik een tiental keren gewonde mensen vostgebonden op een brancard met ruspvoertuigen afgevoerd worden naar de eerste hulppost, om van daaruit per ambulance naar het dichtbijzijnde ziekenhuis vervoerd te worden.

Voor Ewout was het vorig jaar ook de eerste keer. Eigenwijs als Ewout ~~was~~ is begon hij toen met snowboarden, want "dat is veel meer fun". Na een uurtje had ie het al bekeken en is ie toen ook maar gaan skiën. Hij had nog even snel meegedaan met ski-klasje aan de stoomcursus "hoe wordt ik in 45 minuten een ongeleid projectiel?", en vormde even later net zoveel gevaar voor het andere ski-volk als zijn vader. Toen ik hem een uur na het einde van zijn les bovenaan de helling tegenkwam vertelde een superenthousiaste Ewout: "Papa, guess what...ik ben net zonder te vallen van de zwarte gegaan! Dat is echt cool! Je gaat dan echt lekker hard naar beneden!" (Zwarte pistes zijn de moeilijkste pistes en bedoeld voor de zeer ervaren skiërs.) Toen ik hem vroeg of hij tijdens zo'n afdaling wel in staat zou zijn om te remmen, antwoorde hij: "nee, moet dat dan?"

Toen ik gisteren richting Sundown Mountain reed liet ik m'n kamikaze pogingen van vorig jaar nog eens aan m'n gedachten voorbij gaan. Beseffend wat een vreselijke idioot ik toen geweest ben, besloot ik me dit jaar meer te concentreren op de edele kunst van het afremmen en het gecontroleerd afdalen. Jep, ik was vast en zeker van plan weer een ski-les te nemen.

Het viel me meteen op dat de gemiddelde leeftijd van de instructeurs aanmerkelijk hoger lag dan vorig jaar, en ook het aantal was zeker verdubbeld.
Samen met Ewout en nog 3 anderen kwamen we in een klasje 'gevorderden' terecht (de andere klasjes waren allemaal voor mensen die nog nooit geskied hadden). De les duurde maarliefs 2 uur lang en focuste met name op het gecontroleerd afdalen, precies wat ik nodig had! In 2 uur had de ski-leraar de onofficiële houder van het Sundown snelheidsbaanrecord omgetoverd van ongeleid projectiel tot nog steeds wat harkerige beginneling. Niet zo opwindend meer, maar wel een stuk veiliger.

Was een jaar geleden mijn grootste inspanning het met man en macht proberen op de ski's te blijven staan, was het nu het constant remmen en bochten maken. Vreselijk vermoeiend en slopend voor je benen. Dit is voor mij dan ook de reden dat ik het dit jaar minder naar m'n zin heb gehad dan vorig jaar, maar desalniettemin heb ik het weer uitstekend naar m'n zin gehad!

Opmerkelijk Nieuws

2005-01-29T13:31:00.000-06:00

Koning van 'rookvrij' Bhutan paft vrolijk door
Het in de Himalaya gelegen koninkrijk Bhutan heeft een nationaal verbod op de verkoop van rookwaren uitgevaardigd voor haar 2.1 miljoen onderdanen. De koning zelf is echter niet van plan het goede voorbeeld te geven. Hij denkt niet aan stoppen, maar hooguit te minderen.
Roken in het openbaar is in Bhutan ook verboden. Het eerste rookverbod in Buthan stamt al uit 1729. (Telegraaf, 29-1-2005)

Walvishaai op strand Curaçao
Afgelopen zondag dook er bij het Curaçao Hilton Resort te Piscadera een 14 meter lange walvishaai op. Gisterenmiddag kwam de enorme haai het strand bij Marriott opgezwommen.
Bij dit strand hebben wij regelmatig op zondagmiddagen heerlijk gezwommen. Het idee dat je naar zo'n gigantische haai toe kunt zwemmen en 'm dan ook kan raken (zoals die twee zwemmers bij de staart van de haai op de foto hieronder), geweldig!

Omstanders, medewerkers van het Sea Aquarium, Carmabi en de kustwacht hadden geprobeerd de haai weer naar zee te krijgen. De kustwacht wist de haai naar open zee te slepen, maar 's avonds om 7 uur was ie weer terug.
De walvishaai is de grootste vis ter wereld en kan wel 18 meter lang worden. Walvishaaien leven vooral van plankton en kleine vis en zijn ongevaarlijk voor mensen. (Amigoe 28-1-2005 en 25-1-2005)

Antilliaanse minister verbiedt gangsterrap
De minister van Telecommunicatie op de Nederlandse Antillen, Omayra Leeflang, heeft de bijna 30 radio- en televisiestations van de Antillen verboden teksten die beledigen, bedreigen of aanzetten tot haat uit te zenden. Zo is het voortaan verboden ongecensureerde gangsterrap de ether in te sturen. (Telegraaf, 29-1-2005)

Worstelen en Herten

2005-01-29T01:35:00.000-06:00

Ewout (15) had vanavond een worsteltoernooi in Central City, 40 minuten ten noordoosten van Cedar Rapids. Ze reizen altijd gezamenlijk met het hele schoolworstelteam en de coaches per schoolbus naar toernooien. Zelf ben ik direct naar m'n werk richting Central City gereden.
Ik heb Ewout twee goeie worstelpartijen zijn spelen, maar zijn tegenstanders waren net ietsje beter.
Het goedbezochte toernooi startte om 5 uur en met een speciale ontheffing van de hoofdcoach mocht Ewout al voor het einde van de wedstrijden om even over tienen de sporthal verlaten.

Ivan (18) en Ewout hebben dit weekend de jaarlijkse 'winter retreat' van de Youth Group in een soort vakantieboerderij in Monticello. Ivan was daar eerder vandaag al samen met de Youth Group naar toe vertrokken.
Vanaf de lokatie waar er geworsteld werd is dat nog eens 45 minuten rijden. De coach had daar wel begrip voor en liet Ewout daarom voortijdig vertrekken.

Iowa heeft momenteel te maken met een herten-overbevolking. Vlak voor dat we bij de vakantieboerderij aankwamen werden we daar nog even aan herinnerd met links en rechts van de weg grote kuddes herten. Met de sneeuw op de grond zie je ze een stuk beter dan normaal, maar het blijft nog steeds oppassen als je met 70 miles per uur over een bochtige weg raast. Als je een hert met die snelheid vol raakt is je auto total loss. Jaarlijks vinden er in Amerika bijna een half miljoen auto-hert-ongelukken plaats, meer dan 100 met dodelijke afloop. Met 'met dodelijke afloop' bedoel ik in dit geval dat een mens de auto-hert ontmoeting niet overleefd, want in de meeste gevallen overleeft het hert de klap niet.
Ik ben toch maar iets langzamer (69 miles per uur) gaan rijden.

Over het algemeen zie je alleen maar vrouwtjes herten en maar af en toe een (nog jong) mannetje. Toen ik terugreed na Ewout afgezet te hebben bij de vakantieboerderij stond ik evenlater oog in oog met een zeer groot mannetje met een enorm gewei. Verblind door mijn koplampen stond hij stil op het midden van de weg. Hij bleef me even aanstaren met zijn oplichtende ogen, om even later met z'n harem te verdwijnen in het dichte struikgewas langs de weg.

Zo kan het dus aflopen:

Als je een beetje tegen bloederig kunt moet je ook eens naar deze foto's kijken.

Quote van de Week (2)

2005-01-27T22:42:00.000-06:00

"Sometimes you're the statue, sometimes you're the pigeon."
("Soms ben je het standbeeld, soms ben je de duif.")

Deze quote doet het over het algemeen erg goed bij collega's als één van ons een hele dag onder vuur heeft gelegen en de nodige shit over zich heen heeft gekregen. Het is een hele troost te weten dat je de volgende dag wellicht de duif bent...

Oranje! Wat doe je dan?

2005-01-26T23:33:00.001-06:00

Als het verkeerslicht op oranje springt, wat doe jij dan? Gas op de plank of plat op de ho?
Vanmorgen hoorde ik op de radio, dat volgens een groot landelijk onderzoek maarliefst 73% van de Amerikanen "thinks the yellow light is the last call for the life rafts" ("denken dat oranje de laatste oproep voor de reddingsboten is"). Voor 3/4 van de Amerikanen is oranje dus het sein om het gaspedaal nog eens eventjes diep in te trappen.

We hebben het allemaal wel: een kruispunt met verkeerslichten waar we regelmatig langskomen tijdens een druk moment van de dag. Een kruispunt waar in één verkeerslichtencyclus niet alle verkeer afgehandelt kan worden en je dus moet wachten tot het verkeerslicht voor een tweede keer op groen springt. Voordat je dan weer aan de beurt bent duurt altijd een eeuwigheid. Dat zijn typisch de kruisingen waar oranje de uitwerking heeft als de startlichten bij de Formule-1: volgas! Sterker nog, als er een idioot voor je zit die het in z'n bolle hoofd haalt om op de rem te trappen, dan ga je vol op de claxon, gevolgd door de onvermijdelijke middelvinger. Stel je voor dat je nog zo'n eeuwigheid moet wachten totdat je weer aan de beurt bent...

Laat je gedachten eens over je dagelijkse rijroute glijden en sta dan eens even stil bij bovenstaand kruispunt. Maak nu eens een schatting van hoelang die eeuwigheid duurt, de eeuwigheid tussen het op oranje en later weer op groen spingen van jouw verkeerslicht. Drie, vier, vijf, of misschien zelfs wel tien minuten?
De eerstvolgende keer als je weer langs dat vreselijke kruispunt komt moet je eens timen hoelang die eeuwigheid nou in werkelijkheid duurt.

Op mijn weg naar huis kom ik 5 verkeerslichten tegen. Eentje daarvan is er zo eentje waar tijdens een druk moment van de dag niet iedereen er in één ronde doorheen kan. Het verkeerslicht staat slechts kort op groen, en vervolgens duurt het een eeuwigheid alvorens het weer op groen springt. Ik schatte dat die 'eeuwigheid' toch wel een minuut of 4 duurde. Vandaag tussen oranje (shit, ik was net te laat!) en groen maar eens naar de seconde wijzer van m'n horloge zitten staren: 1 minuut en 14 seconden! Nog minder dan 1/3 dan de speelduur van een gemiddelde radiohit! Je vraagt je dan af of het wel de moeite waard is om met gierende bandjes door de bocht te gaan als het licht al vet op oranje staat...

Radio 2 Top 2000

2005-01-25T21:54:00.000-06:00

Eén dag vóór het einde van het jaar (de rekenwonders onder het Rook-USA-lezerspubliek hebben al even snel uitgerekend dat dat dan op 30 december geweest moet zijn) tipte Arina mij om eens een kijkje te nemen op de website van de Radio 2 Top 2000. Op dat moment zond een lokaal radiostation bij ons een top 500 uit, maar met véééél te oude songs die bij mij niet zo heel erg in de smaak vielen. Ik heb die Nederlandse top 2000 toen even gedownload in Excel formaat. Alleen het door de lijst gaan was voor mij al genieten. De Nederlandse top 2000 is gewoon zoveel beter dan die bejaarde Amerikaanse top 500 van ons hier.

Gisteren liep ik zomaar ineens tegen de 'Top 2000 gemist?' pagina aan. De webpagina bevat links naar ieder uur van de Top 2000. 144 om precies te zijn. Via m'n Real Medialayer stroomt de muziek in goede kwaliteit m'n speakers binnen. Geweldig!
Hebben jullie in Nederland hier en daar een uurtje van de Top 2000 moeten missen omdat je wellicht tussendoor eens een paar uurtjes moesten slapen, kan ik 'm luisteren van de eerste tot de laatste (8640ste) minuut zonder ook maar iets te hoeven missen.
Nog 142 uur en 24 minuten te gaan...

Vrouwen problemen met inparkeren?

2005-01-24T22:40:00.000-06:00

Vandaag gelezen in de internet-editie van de Telegraaf:

'Rijvaardigheid vrouwen toch kwestie van hormonen'
Dat veel vrouwen moeite hebben met kaartlezen en inparkeren, komt omdat zij al in de baarmoeder te weinig zijn blootgesteld aan het mannelijke hormoon testosteron. Volgens de onderzoekers zorgt het gebrek aan testosteron ervoor dat vrouwen minder ruimtelijk inzicht hebben. Vrouwen hebben overigens de neiging het daar niet mee eens te zijn.

De wetenschappers keken ook naar het verschil in lengte tussen de ringvinger en de wijsvinger van de proefpersonen. Dat wordt volgens hen ook bepaald door testosteron. Bij vrouwen zijn beide vingers meestal vrijwel even lang, terwijl mannen over het algemeen een langere ringvinger hebben. Vrouwen bij wie dit ook het geval was, scoorden beter op rekenvaardigheid en ruimtelijk inzicht.

Mijn advies voor de vrouwelijke Rook-USA-lezers: als je problemen hebt met inparkeren, hak gewoon een stukje van je wijsvinger af en probeer het dan nog eens...

Tahsa verstaat Nederlands

2005-01-23T18:09:00.000-06:00

Onze Engelse Pointer Tasha is een Engelstalige hond. Dit heeft niets te maken met het feit dat ze een Engelse Pointer is, maar alles met het feit dat ze is geboren en getogen in de States. Ze weet precies wat er bedoeld wordt met sit, come, heel, stay en down. Met zit! zal het nog wel lukken om haar te laten zitten en met kom! weet ze ook nog wel wat ik bedoel, maar met volg, blijf en lig zal ik bij haar niet veel bereiken.

Tasha krijgt altijd haar hondebrokjes op het moment dat wij aan ons avondeten beginnen. Als Ella klaar is met koken, roept ze altijd heel hard: "Eten!". Tasha weet dat "Eten!" niet alleen betekent dat al het mensenvolk te eten krijgt, maar dat ook zij een grote bak vol met lekkere hondebrokjes krijgt. Op het moment dat Ella "Eten!" roept begint Tasha altijd enthousiast rondjes te huppelen in de keuken, wetende dat ze elk moment te eten krijgt.

Ik heb het wel eens geprobeerd om rond etenstijd heel luid "Food!" te roepen, maar dat hat geen enkel effect op Tasha, Conclusie: Tahsa verstaat Nederlands!

Wat geleerd uit de Privé!

2005-01-22T01:18:00.000-06:00

Schoonma had weer eens een doos vol met Dutch stuff opgestuurd (yes, yes, yes!), waaronder een stapeltje Privé's. Niet dat ik er iets voor op zou geven, maar een Privé is uitstekend materiaal om een bezoek aan het toilet een beetje mee op te vrolijken.
Vandaag werd ik vergezeld door het eerste januari nummer van 2005, met Maxima op de voorpagina ("Artsen bezorgd: Komt 2e kind Maxima te snel?"). In een artikeltje onder het kopje 'Gezond knabbelen' las ik: "Pinda's zijn geen noten maar peulvruchten". Nooit bij stilgestaan, maar nu ik er zo over nadacht vond ik dat ook geheel logisch.
De Engelsman of Amerikaan die pinda's ooit peanuts (letterlijk: 'erwt noten') genoemd heeft had kennelijk de Privé toen nog niet gelezen...

Neerlands Populairste Namen

2005-01-21T22:15:00.000-06:00

Naar aanleiding van m'n posting van gisteren mailde een trouwe Rook-(USA)-lezer me een krantenartiekeltje over de populairste namen in Nederland. Bedankt Pa!

In 2004 was Sem de populairste naam voor pasgeboren jongetjes. Thomas stond vier jaar lang aan de top, maar moest dit jaar Sem en Daan voor laten gaan.
Babymeisjes krijgen het vaakst de naam Sanne. Sanne voert al 7 jaar oprij de lijst aan.

Mohammed is in Amsterdam verreweg de populairste naam voor babies, en dat is al ruim 20 jaar lang het geval.

Uit een NIPO-enquête in 1961 bleek Henk na Jan en Piet de meest voorkomende voornaam in Nederland (4% van de mannelijke bevolking).

Hanke

2005-01-20T23:35:00.000-06:00

Al komt mijn voornaam niet meer voor in de top-1000 babynamen in Amerika, toch is het geen onbekende naam. Hier schrijven ze mijn naam echter met een 'a' als Hank. Dit betekent dat ik mijn naam dus altijd moet spellen als ik wil dat ze het goed vastleggen: H-E-N-K. Toch zie ik nog vaak dat, terwijl ik het spel, ze toch nog een A schrijven.

Afgelopen week kreeg ik post (snail mail) geadresseerd aan HANKE ROOK. "Hoe komen ze in vredesnaam aan HANKE?", zul je denken. Dit is echter het resultaat van kort door de bocht van mijn kant. In plaats van m'n naam letter voor letter te spellen, heb ik het wel eens geprobeerd met te zeggen dat mijn naam "HANK with an E" is. Voor de één wordt dat HENK, maar voor een ander blijkbaar HANKE.

Best wel aardig overigens, de website van de Social Security Administration heeft de top-1000 babynamen van de laatste 14 jaar en voor alle decenia van de 20ste eeuw. Voer voor de aardigheid in het Name?-vakje onder 'Popularity of a Name' (rechtsonder op de webpagina) eens een naam in om te zien hoe de populariteit van de naam is veranderd over een tijdvak van 14 jaar.

Jacob is al voor 5 jaar oprij de meest populaire jongensnaam in de States. In 2003 werden 29.195 nieuwgeboren jochies met die naam opgescheept. Emily houdt al 8 jaar lang die toppositie bij de meisjes.

In de top-1000 van de 1950's duikt de naam Hank voor het eerst op op een 731ste plaats. In de 1960's bereikt Hank met een 693ste plaats de hoogste positie in meer dan een eeuw tijd. Laat dat nou net ook het decenium zijn waarin ik ben geboren en vernoemd ben naar mijn opa.
In de 1970's daalt Hank naar een 843ste plaats. In de 1980's nog verder (940ste), en daarna komt Hank niet meer voor in de overzichten.

"Kijk eens wat ik nog steeds kan!"

2005-01-18T19:54:00.000-06:00

De 23-jarige Molly Jerman uit Cape Coral is zondag overleden toen ze probeerde een handstand uit te voeren op een hotelbalkon in Fort Myers, Florida.
Het acrobatische kunstje mislukte. Het slachtoffer viel van het balkon op de eerste verdieping en kwam terecht op de binnenplaats. Volgens het politierapport riep ze vlak voordat ze viel tegen een vriend: "Watch to see what I can still do." ("Kijk wat ik nog steeds kan.")

K3

2005-01-17T22:20:00.000-06:00

Toen mijn zus Arina in april van het afgelopen jaar ons vanuit Nederland met een bezoekje kwam vereren, had ze onder andere een stapeltje CD's van de Belgische meidengroep K3 meegenomen. De band zingt Nederlandstalige liedjes die volgens mij met name voor het jongere meisjespubliek bedoeld zijn.
In eerste instantie had Lisandra (9) de CDtjes links laten liggen, en verkoos ze Jessica Simpson en een aantal CD's met recente Amerikaanse popmuziek boven K3. Een paar maanden geleden heeft ze echter drie K3 CDtjes in haar stereo geladen, en die zijn er volgens mij sindsdien niet meer uitgekomen. Elke dag luistert ze naar de K3-muziek. Ze valt er zelfs mee in slaap. (Ik zet de timer op haar stereo elke avond voor het slapen gaan zodat de muziek na 15 minuten automatisch uitschakeld.) Ella kan overigens de muziek van K3 niet echt waarderen. Of eigenlijk vindt ze het maar knap waardeloos. K3 behoort ook niet tot mijn favorieten, maar ik kan het nog redelijk verdragen.
Ook vanavond klonk er weer K3 uit haar speakers. Ik vroeg Lisandra of ze eigenlijk wel begreep waar de teksten over gingen. "Yes daddy, most of it", was haar antwoord. Toen ik haar een nachtkus gaf zong ik het laatste stukje van het refrein mee dat op dat moment speelde: "...mijn mooiste dromen." Verbaasd keek ze me aan: "What does 'dromen' mean in English daddy?"
Juist ja, ze begrijpt er dus geen snars van wat die K3-meiden nou zingen, maar ze geniet gewoon van hun muziek.
Doet me denken aan de tijd toen ik een jaar of 12 was en serieus begon te luisteren naar Engelstalige muziek. Geweldige nummers, maar met teksten waar ik absoluut geen reet van begreep. Vaak zong ik mee en wist gewoon absoluut niet wat ik aan het zingen was.

K-k-koud hè? (2)

2005-01-16T23:30:00.000-06:00

Staar eens een minuutje naar onderstaand wereldkaartje, en maak dan eens een lijstje van de koudste plaatsen op aarde. Probeer je er ook eens een voorstelling van te maken hoe koud het daar wel eens zou kunnen zijn.

Benieuwd hoe de temperatuur in Cedar Rapids (vandaag -21°C) zich zou laten vergelijken met andere koude plaatsen in de wereld, heb ik vandaag hetzelfde gedaan. Ik kon Antartica (Zuid Pool), Siberië, Alaska, Ijsland, Groenland en Moskou verzinnen en heb vervolgens eens op het internet opgezocht wat daar vandaag de minimum temperatuur was.

Antartica (Zuid Pool): -24°C
Antarctica, McMurdo (ligt meer richting zee): -2°C
Siberië, Novosibirsk (met 1,4 miljoen inwoners de grootste stad van Siberië): -8°C
Siberië, Yakutsk: -44°C
Alaska, Anchorage: -13°C
Alaska, Fairbanks: -33°C
Ijsland, Reykjavik: -3°C
Groenland, Godthab: -12°C
Rusland, Moskou: -8°C

Het was in Cedar Rapids vandaag dus bijna net zo koud als op de Zuid Pool! In Yakutsk (Siberië) was het dan nog eens 20 graden kouder. Ik heb me daar eens een voorstelling van proberen te maken en ben tot de conclusie gekomen dat dat ONGELOVELIJK koud is. Als je er een beetje een voorstelling van wilt maken, moet je straks eens een maatbeker tot de rand vullen met ijsblokjes en er dan water bij doen. Vervolgens moet je je hand zo lang onderdompelen in het ijswater tot je het niet meer uit kunt houden. Koud? Nee, da's lekker warm vergeleken met temperaturen van 20 graden onder nul en kouder.

De laagst gemeten temperatuur ooit was bij het Russische Vostok station op Antartica. Daar zakte het kwik op 21 juli 1998 tot -89°C. Jep, NEGEN-EN-TACHTIG graden Celsius onder nul! In Amerika houdt Prospect Creek in Alaska dit record met -62°C, gemeten op 23 januari 1971. Rogers Pass in Montana is een goede tweede met -57°C.

Dit soort temperuren zullen op Curaçao woonachtige CasaSpider en op Lanzarote woonachtige Henk (ES) weinig tot de verbeelding spreken, anders dan het feit dat bij dergelijke extreem lage temperaturen bier lekker snel afkoelt.
Vandaar dat ik maar afsluit met de hoogst gemeten temperatuur ooit. Op 13 september 1922 werdt in El Azizia in Libië een temperatuur van 58°C geregistreerd. Nummer twee op de lijst is Death Valley in California, waar op 10 juli 1913 een temperatuur van 57°C werd genoteerd.
Alleen bij de gedachte al breekt me spontaan het zweet uit. Eerst maar snel naar buiten om weer een beetje af te koelen...

Titanic

2005-01-15T23:57:00.000-06:00

Vanavond Titanic (de absolute nummer 1 in de filmtop allertijden) weer eens gekeken. Nathalie (13) en Lisandra (9) haddeen op school al de nodige werkstukken over de Titanic hebben gemaakt, maar hadden de film nog nooit gezien.
Zo had Lisandra het afgelopen jaar een Titanic-project op school, waarbij ze uren achter de compter heeft gezeten om op het internet zoveel mogelijk informatie over de Titanic op te zoeken. Ook had ze in een schoenendoos een Titanic-werkstuk gemaakt waarin ze de zee had gemaakt, de ijsberg, vuurwerk tegen een donkere avondhemel, een zinkende Titanic en drie reddingsboten. Lisandra had er erg veel plezier in, en had het gedurende een paar weken over bijna niets anders dan de Titanic. Ook op school stonden de lessen in het teken van de Titanic. Niet dat ik nog weet hoe het precies in elkaar zat, maar ik had begrepen dat de klas was onderverdeeld in groepjes die allemaal een rol speelden in het hele Titanic-gebreuren. De kinderen in Lisandra's groepje waren de passagiers die verbleven op het 2e klas dek van het schip.

Van de vorige keer dat we Titanic hadden gekeken wist ik nog dat het een lange film was. Achter op het DVD-doosje las ik dat de film 3 uur en 12 minuten duurt. "Wouw", dacht ik nog, "dat is een hele zit!" Toch vliegen die 3 uren voorbij. Het blijft gewoon een geweldige film!

K-k-koud hè?

2005-01-13T23:40:00.000-06:00

Als je naar bovenstaande weersvoorspellingen kijkt dan zul je zeggen: "Hmm, dat Iowaanse winterweer is zo slecht nog niet. Vandaag zelfs een maximum temperatuur van 23 graden. Man, het lijkt wel zomer daar!" Bovenstaande temperaturen zijn echter in Fahrenheit, de standaard temperatuureenheid in Amerika .

Als je de temperatuureenheden omschakelt van Fahrenheit naar Celius, dan ziet het er allemaal in één keer heel anders uit. Jep, we gaan weer een aantal bitterkoude dagen tegemoet...

Toen ik vanochtend naar m'n werk ging vroor het slechts één graadje. Geheel onbewust van het feit dat de temperatuur gedurende de dag fors was gekelderd kwam ik aan het einde van de middag het AEGON-gebouw uitlopen. Klets! De kou sloeg met zo recht in m'n smoel. Heel stoer liet ik in eerst instantie m'n muts nog in mijn tas zitten, denkende dat het gewoonweg niet zo heel erg veel kouder zou kunnen zijn dan vanmorgen. Eenmaal vol in de wind, midden op de grote AEGON-parkeerplaats hield ik het niet meer en heb ik toch maar snel m'n wollen muts opgezet. Thuis gekomen zag ik dat het 15 graden vroor. Tja, min 15 en dan ook nog eens een strak windje, daar kan m'n kale kop niet zo heel erg goed tegen.
Momenteel is het -19°C, terwijl de gevoelstemperatuur -31°C is!

Spontaan moest ik denken aan "K-k-koud hè?" van Henk Spaan en Harry Vermeegen.

Happy Birthday!

2005-01-13T19:58:00.000-06:00

Ella is vandaag jarig. Happy birthday Ella!

Scholen Wéér Gesloten

2005-01-12T23:59:00.000-06:00

Nachtelijke ijzel had tot gevolg dat de wegen vanochtend wederom in zeer slechte conditie waren. Ook de voorspellingen voor later op de dag zagen er niet erg goed uit. Reden genoeg voor het Linn-Mar schooldistrict om de deuren maar nog eens een keertje gesloten te houden. Van de eerste 8 schooldagen van 2005 hebben ze er dankzij het winterweer nu al 6 gemist. De jeugd zal het absoluut niet met me eens zijn, maar dit noem ik nog eens een slecht begin van het nieuwe jaar!

Nu zul je denken: "tjonge jonge, is dat nou steeds nodig, dat ze de school gesloten houden vanwege een beetje sneeuw en ijzel?" En ik moet zeggen dat ikzelf in Nederland en op Curaçao nog nooit meegemaakt heb dat vanwege weersomstandigheden de wegen zo onbegaanbaar waren geworden dat ze besloten de schooldeuren gesloten te houden. Slechts één keertje hield de Albert Schweitzer kleuterschool op Curaçao de deuren dicht vanwege wateroverlast veroorzaakt door hevige regenval, maar dat was dus niet vanwege het feit dat de school niet meer bereikbaar was.

Hier in Amerika houden ze niet zo zeer de scholen gesloten omdat ze niet bereikbaar zouden zijn, maar voornamelijk vanwege het feit dat vrijwel alle kinderen met schoolbussen naar school worden vervoerd. Je moet er niet aan denken dat een schoolbus vol kinderen dankzij de gladheid betrokken raakt in een ernstig verkeersongeluk...
Ons schooldistrict bestrijkt het noordelijke puntje van Cedar Rapids en het landelijke gebied ten noorden van Cedar Rapids, en telt meer dan 5000 leerlingen. In Cedar Rapids zelf worden de wegen over het algemeen goed schoongehouden, maar in het landelijke gebied geldt dat alleen voor de hoofdwegen. Het schoolbestuur neemt alle wegen in het schooldistrict in ogenschouw als zij besluit de scholen wel of niet open te houden, of om de start van de scholen met 2 uren uit te stellen (in zo'n geval komen de schoolbussen de kinderen 2 uur later dan gewoonlijk ophalen). Naast een late start van de scholen, komt het ook wel een voor dat vanwege weersomstandigheden de scholen vervroegd uitgaan.
Schoolsluitingen, late starts, en vervroegd uitgaan worden allemaal via radio en TV (met zo'n balk onderaan het scherm) aangekondigd. Ook zijn er verscheidene website waar je deze informatie kunt vinden.

Het Amerikaanse schoolbussensysteem vind ik ideaal. Kosteloos worden de kids 's morgens opgepikt om dan aan het einde van de dag weer netjes afgedropt te worden. Wij hebben het geluk dat we een schoolbusstop recht voor ons huis hebben, zodat onze kinderen bij slecht weer de komst van de bus binnen af kunnen wachten. Lisandra (9) gaat naar een andere school dan Nathalie (13), en Nathalie gaat weer naar een andere school dan Ewout (15) en Ivan (18). De schoolbustijden zijn voor elke school verschillend.
Schoolbussen worden ook gebruikt voor het vervoer van en naar buitenschoolse activiteiten (musea, sportevenementen, etc.).

Dit schooljaar zijn Ivan en Ewout nog niet veel met de schoolbus naar school gegaan. Zij rijden meestal mee met een buurmeisje met een eigen auto.

Muziekstokje

2005-01-11T21:46:00.000-06:00

Momenteel maakt een muziekstokje omzwervingen door weblogland. Ik kreeg dit stokje aangereikt van Ferrie. En ach ja, waarom ook niet. Hier gaat ie dan....

Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Er staat 52 GB aan muziekbestanden op mijn computer, verdeeld over 7339 MP3-tjes en 371 WAV files. Het grootste deel van deze bstanden staat ook nog op een andere schijf in dezelfde PC, dus staat er eigenlijk zo'n 100 GB aan muziek op m'n computer.

Wat is je laatste gekochte CD?
Dat waren er vijf in één keer. Drie van Rebecca St. James en twee van de Newsboys. Samen met dochter Nathalie (13) was ik naar een erg goed concert van Rebecca St. James en de Newsboys geweest en heb daar de CD's gekocht. Ze hadden een erg goeie deal die ik niet aan me voorbij kon laten gaan.
Als ik dan toch eentje moet noemen, dan houd ik het bij Wait For Me: The Best from Rebecca St. James.

Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voordat je dit bericht las?
Never Alone van BarlowGirl. Dit nummer is goed te vergelijken met My Immortal van Evanescence, alleen is Never Alone dan nóg beter.

Geef 3 nummers door die je heel vaak luistert, of die veel voor je betekenen en waarom?
Als het even mogelijk is, luister ik van 's morgensvroeg to 's avondslaat naar muziek. Uit het antwoord op de eerste vraag moge duidelijk zijn dat ik niet alleen slechts een paar favorieten op m'n PC heb staan. Okay, sommige nummers speel ik vaker dan andere, maar van geen enkel nummer kan ik zeggen dat ik er heel vaak naar luister.
1. Telegraph Road - Dire Straits. Als ze mij op een onbewoond eiland zouden droppen (kan het een zonnig en warm eiland zijn please?) met een MP3-speler en ik zou slechts één song mogen downloaden, dan zou het denk ik dit nummer zijn. Niet in de laatste plaats omdat dit nummer meer dan 14 minuten lang is....
2. Water from the Moon - Celine Dion. Ik ben een groot Celine Dion fan. Van zowel haar oude als nieuwe, en zowel haar Engelstalige als Franstalige songs. Celine heeft heeft erg veel geweldig goede nummers gemaakt, en ik durf daarvan niet zomaar eentje tot 'beste' te bestempelen. Daarom maar eentje gepikt die ik graag met m'n ogen dicht luister.
3. November Rain - Guns n' Roses. Een prachtige rockbalad waarbij ik het volume altijd in etapes opkrik tot eenzame hoogtes.

Ik weet het, de vraag zegt om slechts 3 nummers te geven, maar toch wil ik er nog 1157 toevoegen: m'n 80-er jaren collectie. Muziek uit de jaren-80 is mijn passie. Tjonge, jonge, wat hebben ze in die tijd veel goede muziek gemaakt zeg!

Aan welke 3 personen geef jij het muziekstokje door en waarom?
1. Aan CasaSpider, omdat hij gewoon een kei van een blogger is. Daarnaast weet ik dat zo het stokje op mijn geliefde Curacao terechtkomt.
2. Aan Henk (ES), omdat ik mijn naam - Henk (USA) - aan hem te danken heb. Henk (ES) is net als ik een trouw lezer van CasaSpider's wegblog. Gezien het feit dat comments ondertekend met 'Henk' een beetje verwarrend waren (welke Henk?) zijn we het op 5 november 2004 eens geworden om voortaan te tekenen met Henk (ES) en Henk (USA). Henk woont op Lanzarote, Spanje.
3. Aan Paul, omdat hij dol is op zowel muziekmaken als muziekluisteren. Paul was één van de beste collega's die ik ooit gehad heb. Paul woont, net als CasaSpider, op Curacao.

Winterweer

2005-01-11T07:45:00.000-06:00

Gisteravond heeft het weer geijzeld, met een spekglad wegdek tot gevolg. Ewout (15) had gisteravond een worsteltoernooi aan de zuidkant van Cedar Rapids. Opweg terug naar school zagen ze her en der personenauto's en grote vrachtauto's in de greppel liggen. Ook hun worstelcoach had moeite de bus op de weg te houden.
s' Avondslaat ben ik in een slakkegangetje naar school gereden om Ewout weer op te halen. Een auto in een greppel bewees dat het nog steeds spiegelglad was.

Ivan (18) had zich al de hele avond zorgen gemaakt over het feit dat ze wellicht vandaag geen school zouden hebben vanwege de gladheid. Vorige week was hij nog erg blij geweest met de 4 vrije dagen vanwege het winterweer, maar nu was dat niet het geval. Aanstaande vrijdag is namelijk een vrije schooldag in verband met een lerarenwerkdag. Deze gaat echter niet door als vandaag de school haar deuren gesloten zou houden.

Het is nog steeds erg glad buiten, en voor de 5e keer dit jaar heeft ons schooldistrict besloten dat er geen school is vandaag.

In de sfeer van mijn eerdere posts 'Krabben' (3-1-2005) en 'Niet te Krabben' (4-1-2005), is hier een leuk videootje (met dank aan Patrick).

Tsunami Overlevenden

2005-01-10T19:12:00.000-06:00

Bij het zien van overlevenden van de tsunami's in Azië vraag ik me steeds af waarom die mensen allemaal van die lelijke krassen en wonden hebben. Vandaag zag ik een video op Yahoo News waarop te zien is hoe een brei van grof puin en auto's zich door de straten perst. Daar kun je echt met geen mogelijkheid in zwemmen. Het verbaasd me dat daar nog mensen levend uitgekomen zijn.

En dan heb je die verbazingwekenden verhalen van de tot nu toe 3 mensen die uit zee zijn gered:

Op 30 december werd een zwangere Indonesische uit zee gehaald. Zij had zich vastgeklemd aan een boom, waaraan nog trossen fruit hingen. Ze was was hevig verbrand door de zon en gebeten door vissen.
Acht dagen na de zeebeving en de daarop volgende tsunami's werd een landgenoot van een vlot van takken en puin gehaald. Hij had weten te overleven door het eten van cocosnotenvlees en het drinken van regenwater.
En dan gisteren, meer dan twee weken na de ramp, werd een Indonesische man door een containerschip uit zee gevist. Hij was door een golf meegesleurd naar zee, en had zich aanvankelijk vastgehouden aan een stuk hout. Tijdens zijn tweede dag in zee wist hij een vissersbootje te bereiken, maar dat bleek lek. Na vier dagen kon hij overstappen op een vlot. Hij zag diverse schepen voorbij varen, zonder dat hij erin slaagde de aandacht van de bemanning te trekken. De eerste 12 dagen wist hij te overleven met het eten van het vlees van oude kokosnoten. De laatste 3 dagen had hij niets meer te eten gehad en had hij alle hoop opgegeven om het er levend vanaf te brengen.

Tasha

2005-01-09T16:51:00.000-06:00

Ruim twee jaar geleden hebben we Tasha geadopteerd van een dierenasiel hier in Cedar Rapids. In hondenasiels kom je overwegend bastaard honden tegen, maar Tasha bleek een Engelse Pointer te zijn. Engelse Pointers komen oorspronkelijk uit Engeland, waar het ras in de 17e is onstaan door Spaanse Pointers te kruisen met Foxhounds en Bloodhounds voor reukvermogen, Greyhounds voor snelheid, en Bull Terriers voor hardnekkigheid.

De naam 'Pointer' komt van het Engelse woord 'to point', hetgeen 'aanwijzen' betekent. Als een Engelse Pointer een vogel ruikt verstijft ze oncontroleerbaar, één voorpoot opgetrokken, staart strak naar achteren, en neus in de richting van de prooi. Ze kan zo wel een minuut lang verstijfd blijven staan zonder dat ze er maar iets aan kan doen, de reflex zit gewoon ingebakken in haar genen.
Veel jagers in Iowa hebben een Engelse Pointers alleen maar voor de jacht. Velen van hen verwaarlozen hun hond als het jachtseizoen is afgelopen, om dan vervolgens enkele weken vóór aanvang van het jachtseizoen weer vriendjes met hun hond te worden.

Bij het asiel wisten ze erg weinig van Tahsa, omdat ze haar gevonden hadden in een maïsveld. Niet wetende wat Tasha wel en wat haar niet was aangeleerd, heb ik met haar gedurende een aantal weken een gehoorzaamheidstraining gevolgd. Tijdens de training bleek dat ze reeds een goed getrainde hond was die alle basiscommando's al kende. Ze heeft alleen een beetje moeite met het opvolgen van het 'sit!' commando als de grond koud is. Tasha is een kortharige hond en weet inmiddels hoe onplezierig het is om met een bijna naakte kont op het koude beton te zitten.

Achterin het park achter ons huis bevindt zich een klein stukje moeras. Gedurende de winter ligt het moerasje droog. Tasha mag er graag doorheen rennen, vooral als er sneeuw ligt.
Ella was afgelopen donderdag met haar door het park naar het moerasje gelopen. Omdat er een halve meter sneeuw lag zakte Tasha zover weg in de sneeuw, dat ze voortdurend met haar tepels in de sneeuw hing. Lijkt me niet echt plezierig, wel dan?
Een dag eerder had een sneeuwscooter rondgeracet in het park en diepe sporen achtergelaten in het dikke sneeuwpak. Engelse Pointers zijn erg slimme honden, en Tasha is daar geen uitzondering op. Al heel snel had ze door dat het volgen van het door de sneeuwscooter gemaakte pad een stuk minder koud aan de tepels was. Gewoonlijk gaat Tasha recht toe recht aan naar het moerasje, maar nu volgde ze het slingerende pad om het pas te verlaten toen ze dicht bij het moerasje was genaderd. Sneeuwscooteren is overigens verboden in het park, maar dat zou Tasha een worst wezen.

Gisteren ben ik ook even met Tasha naar het moerasje geweest. Daar heb ik onder andere bovenstaande foto genomen. Ze volgde wederom het sneeuwscooterspoor om het borstcontact met de sneeuw tot een minimum te beperken. Eenmaal in het moerasje vraag je je af waarom ze even eerder het sneeuwscooterspoor gevolgd had, want daar rende en sprong ze door de dikke laag sneeuw dat het een lieve lust was. Zo af en toe staat ze dan even stil, snuffelt ze aan een pol gras, om dan vervolgens vrijwel geheel onder de sneeuw te verdwijnen. Je hoort haar dan luid snuiven en proesten om haar neus vrij te houden van sneeuw.

Vorig jaar groef ze al eens twee kratten opgevouwen kleding op van onder de sneeuw (waar ik toen de politie nog bij gehaald heb), dit keer kwam ze een grote dode wasbeer tegen onder de sneeuw. Ik heb haar maar gestopt alvorens ze het beest helemaal bloot gelegd had.

Kerstversieringen

2005-01-08T23:36:00.000-06:00

Vandaag hebben we alle kerstversieringen weer opgeruimd. Laat? Ach, slechts twee dagen na het officiële einde van het kerstseizoen. Daar we altijd tot het gaatje gaan, blijven bij ons de kerstversieringen normaliter tot en met 6 januari hangen. Daar dat dit jaar op een donderdag viel hadden we het uigesteld tot vandaag.
Het kostte ons (waarbij 'ons' vertaald moet worden als 'met name Ella') meer dan vier uur om een 230 centimeter hoge kunstboom, een ruim 2 meter hoge echte kerstboom (elk met 400 lampjes), diverse met lampjes omwikkelde guirlande's, 7 kerstkransen, en vele, vele andere kerstversierselen op te ruimen in dozen in de basement. Behalve dan de echte kerstboom. Die ligt langs de weg, te wachten om opgehaald te worden door de vuilnisophaaldienst. Tenminste, als ie niet net als vorig jaar door harde wind de straat uitgeblazen wordt.
Alleen de lampjes buiten hangen nog. Die ruim ik pas in het voorjaar weer op, als de sneeuw gesmolten is en de temperaturen weer wat aangenamer zijn.

Buitentoilet

2005-01-08T16:28:00.000-06:00

Ook gisteren dook het kwik weer een eind onder nul. Met -17°C was het hier net zo koud als in Alaska.
Stel je voor dat je met dit soort temperaturen geen gebruik kunt maken van het toilet, maar dat je naar buiten moet om daar in de ijskoude sneeuw neer te hurken en je grote boodschap te doen terwijl een snijdend koude wind door je bilnaad giert! Of stel je voor dat, nadat je een poosje voor de deur hebt staan drammen, je op je blote voeten naar buiten wordt gestuurd!
Dit lot overkomt onze arme Tasha een drie keer per dag. We openen de schuifpui van de keuken naar het deck een stukje en haken haar dan vast aan een kabel die haar de mogelijkheid geeft om de tuin in te rennen, een drol te draaien en even de sluis open te zetten voor het afvoeren van het overtollige vocht.
Ik ben toch blij dat wij een toilet binnenshuis hebben.

Hoe stom kun je zijn?

2005-01-06T22:16:00.000-06:00

Maak voor de aardigheid eens een top-5 van de allerstomste dingen die je buiten kunt doen als het -15°C is, dingen die je absoluut niet moet doen als het buiten vriest dat het kraakt. Denk daarbij ook eens aan de film Dumb and Dumber uit 1994 (nummer 186 in de filmtop allertijden). Als je klaar bent met je top-5, dan kun je verder lezen.

Voor de 4e dag oprij waren de scholen in Cedar Rapids vandaag wederom gesloten. Met bijna een halve meter sneeuw buiten is dat voor de kids natuurlijk dikke sneeuwpret. Ella had vanmorgen Lisandra (9) en vriendin Darcey (11) naar een heuvel in de buurt gereden om daar sleetje te gaan rijden. Vanmiddag hadden de meisjes nog steeds geen genoeg van de sneeuw, en gingen ze daarom in het park achter ons huis in de sneeuw spelen. Lekker tot je knieën in de sneeuw wegzakken.

In het park hebben we een basketbalveld met aan beide einden dikke metalen palen waar de baskets aan bevestigd zijn. In een plotselinge opwelling besloot Darcey het ijskoude metaal van één van de palen met haar tong aan te raken. Ja, hoe stom kun je zijn? Als geboren en getogen Iowaanse wist ze drommelsgoed wat de gevolgen zouden zijn. Nieuwgierigheid of misschien een zucht naar avontuur moet de overhand hebben gehad. Terwijl ze daar zo stond met haar tong vastgevroren aan de basketpaal, probeerde ze aan Lisandra duidelijk te maken dat ze in de problemen zat en hulp nodig had. Houd je tong eens vast met duim en wijsvinger, en probeer dan te zeggen: "Help! Lisandra, I'm stuck with my tongue! My tongue is frozen to the pole!" Juist, dat klinkt erg grappig! Dat vond Lisandra dus ook. Ze zei later dat ze het bijna in de broek deed van het lachen. Toen Darcey door had dat ze van Lisandra weinig hulp kon verwachten, heeft ze zich uiteindelijk maar losgerukt van de paal...ouch! De stukjes tongvlees die achterbleven op de paal vormden een smile-face , wat het voor Lisandra natuurlijk alleen nog maar grappiger maakte. Lachen, gieren en brullen...

Toen Darcey even later binnen kwam klaagde ze over pijn. Lisandra en Darcey hadden honger gekregen van het buitenspelen en besloten elk een boterham klaar te maken. Darcey had zich zelf een boterham met salami en mosterd klaargemaakt. Toen de mosterd even later haar rauwe tong aanraakte verging ze van de pijn.

Voor wie Dumb and Dumber nog nooit heeft gezien, kun je hier een foto vinden van Jeff Daniels (als dipstick Harry) vastgevroren aan het metalen frame van een skilift.

Indoor Soccer

2005-01-05T23:21:00.000-06:00

Al sinds we naar de States verhuisd zijn speel ik 's winters mee in een indoor soccer competitie. Met een door AEGON gesponsord team spelen we in de coed divisie. Coed betekent dat van de 6 spelers op het veld er teminste 2 een vrouw moeten zijn. Momenteel doen er twee AEGON teams mee, maar over enkele weken zullen dat er weer drie zijn. De helft van de teamleden in de AEGON-teams heeft meerdere jaren (zaal)voetbal in competitieverband gespeeld. We spelen echter meestal tegen teams met alleen maar ervaren spelers (die ons in de meeste gevallen een sportief pakslaag geven).

Elk team bestaat uit 11 spelers (waarvan er maximaal 6 tegelijk op het veld kunnen zijn). De wedstrijden duren 2 keer 20 minuten, met een pauze van nog geen 2 minuten. De bal is nooit uit (tenzij je 'm in de netten boven de 2,50 meter hoge muren schopt), en er geldt geen buitenspelregel. Gedurende de wedstrijd mag net als bij basketbal en ijshokey voortdurend gewisseld worden. Daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt, omdat zaalvoetbal vele malen intensiever is dan een gewoon potje voetbal op een grasmatje in de openlucht. Sommige jongens die gewend zijn om twee keer 45 minuten onafgebroken op een grasveld te spelen, moeten er nog steeds aan wennen dat ze na 4 minuten gewoon volledig afgedraaid zijn en smeken om een wissel.

In de competitie spelen veel buitenlanders mee. Spelers zijn onder andere afkomstig uit Polen, Roemenië, Schotland, Irak, Libië, Colombia, Costa Rica, Mali, Kroatië, Palestina, Libanon, Duitsland, Venezuela en een hele groep uit Mexico. De buitenlanders hebben het vaak met mij over de meer dan geweldige Nederlandse voetballers. Stuk voor stuk zijn ze grote liefhebbers van het Nederlandse voetbal en verkiezen ze Nederland boven de andere voetballanden (in sommige gevallen zelfs boven hun eigen land).
Onder de buitenlanders bevinden zich 4 voormalige professionals. Colin Crichton maakte deel uit van het Schotse nationale voetbalteam in 1991 en 1992 en heeft daarvoor en daarna in verscheidene Schotse profvoetbalclubs gespeeld. Naast een geweldige techniek, heeft ie gigantisch harde schoten (ongelevelijk, zo hard zeg!). En wij mogen ons dus meten aan zo'n speler! Stel je voor dat je wekelijks met iemand als bijvoorbeeld Jan Wouters een balletje kunt trappen!
Het andere AEGON-team heeft Alika Clissold als keeper. Alika heeft tot 3 jaar geleden als professional voor Frankfort in Duitsland gekeept.
Dan hebben we Latif nog. Latif is inmiddels 57 jaar oud en speelde in de jaren 70 en 80 in het nationale voetbalelftal van Irak. Overigens heeft Latif ondanks zijn 57-jarige leeftijd nog een ongelovelijk goede conditie en balbeheersing (als ie de kans krijgt speelt ie naast de wedstrijden met zijn eigen team zo nog 3 andere wedstrijden op een avond mee als invaller). Op het voetbalveld is ie mij vaak te snel af. Tijdens de inval van Amerika in 1991 is ie met een deel van zijn familie naar de US gevlucht. Zijn jongere broer Falah diende in Saddam's leger toen de United States in 1991 Koeweit binnenvielen. In de chaos die toen onstond wist hij te ontsnappen naar Saoedi Arabië. Daar is heeft hij met zijn gezin tot 1995 gewoond, om vevolgens bij zijn broer in Cedar Rapids te komen wonen.
En dan is er nog een vrij jonge Kroaat, waarvan ik de naam niet weet, die nog redelijk recent voor het nationale team van Kroatië en volgens mij daarvoor ook van Joegoslavië heeft gespeeld.
Onder het scorebord in de SportZone, het gebouw waar we voetballen, hangen een Amerikaanse, een Schotse, een Mexicaanse en ..... een Nederlandse vlag vredig naast elkaar! De Nederlandse vlag had ik in 2002 van Ella gekregen voor Vaderdag.

Ondanks de slechte conditie van de wegen, bleek vandaag de SportZone gewoon open te zijn. Vermoedend dat mijn team zeer waarschijnlijk verre van compleet zou zijn, besloot ik Ewout (15) mee te nemen. Met slechts twee(!) andere spelers van ons team bleek dat hard nodig te zijn. Daarnaast vonden we nog 3 'loslopende' spelers bereid met ons mee te spelen. Zo hadden we genoeg om een volledig team op het veld te zetten, maar dan wel zonder wissels. En dat tegen het beste team uit de divisie. De wedstrijd verloren we met 7-0.
Eén van de teams die na ons een wedstrijd moesten spelen hadden slechts 6 spelers en wilden graag een paar wisselspelers hebben. Ewout en ik boden gretig onze diensten aan. We speelden tegen een team van ongeveer gelijke sterkte. De erg leuke wedstrijd wonnen wij uiteindelijk met 5-4.
Voor Ewout was de eerste keer dat hij indoor speelde, maar hij vond het erg leuk.

Bij de eerste stap die ik buiten de SportZone zette ging ik meteen op m'n bek. Onder de sneeuw lag nog een spiegelgladde ijzellaag.

Sneeuw

2005-01-04T22:21:00.000-06:00

Aan het eind van de middag is het begonnen te sneeuwen, en volgens de voorspellingen zal het daar de komende twee dagen mee doorgaan. In de loop van morgen verwachten de weersprofeten dat er wel eens een pak van 30 centimeter zou kunnen liggen. Op de website van het schooldistrict van onze kids zag ik zojuist dat de school morgen 2 uur later zal beginnen dan gewoonlijk, hetgeen betekent dat de schoolbussen de kinderen 2 uur later dan gewoonlijk op zullen halen. Het zal me niets verbazen als de 'late start' in de loop van de nacht wordt omgezet in een 'cancelation'. Als dat het geval is, dan is het schooldistrict door de 3 aan het begin van het schoolseizoen gereserveerde snow days heen. Elke dag die ze daarna nog vrij moeten geven in verband met winterweer wordt dan van de bijna 12 weken lange zomervakantie afgetrokken.
UPDATE (5-1-2005 7:37 AM): Geen school vandaag.
UPDATE (5-1-2005 3:28 PM): Het sneeuwt nog steeds. AEGON vond het nu ook erg genoeg, en heeft 28 minuten geleden alle werknemers naar huis gestuurd.

UPDATE (5-1-2005 9:28 PM): Het sneeuwt nog steeds. Dankzij de wind blijft de sneeuw niet echt goed liggen op objecten zoals tuintafels. Maar toch ligt er al een aardig pak. De kans is groot dat morgen de scholen weer gesloten blijven.

Niet te Krabben!

2005-01-04T21:58:00.000-06:00

Gladheid op de wegen alsgevolg van ijzel had de meeste scholen in de regio doen besluiten ook vandaag de deuren gesloten te houden. Dit leverde vanochtendvroeg de nodige "Yes! Yes! Yes" en "Jippiiiiiiie"s op in huize Rook. De AEGON-directie vond het allemaal echter niet erg genoeg, en dus moest ik vanmorgen gewoon naar m'n werk.

De hele dag was er een fijne ijzelmotregen naar beneden gekomen. Nauwelijks waarneembaar, zo weinig. Maar wel genoeg om een dunne keiharde ijslaag op de autoruiten achter te laten. Gewapend met m'n ijskrabber ging ik de bobbelige ijskorst te lijf. Nou, dat viel even tegen zeg. Ondanks mijn heavy duty ijskrabber bleek de granietharde ijslaag niet te krabben!
Na een minuut of 10 had ik slechts een kijkgaatje gemaakt in de voorruit. Om verder nutteloos energieverlies te voorkomen ben ik een tijdje in de auto gaan zitten en heb ik de autoverwarming het werk maar laten doen. Hoefde ik lekker niet te krabben...

Krabben

2005-01-03T21:40:00.000-06:00

Als je bovenstaande titel in de zomer had gelezen, dan had je waarschijnlijk in eerste instantie gedacht aan een reactie die gepaard gaat muggenbulten, of aan achtpotige zeedieren die je op het strand tegenkomt.
Het is momenteel echter hartje winter in Iowa. Geen muggen en 1800 kilometer bij het dichtsbijzijnde strand vandaan. Nee, krabben dient nu geassociëerd te worden met bevroren autoruiten en ijzel. Dankzij het feit dat we een 2-car garage hebben was ik hier tot vandaag aan ontkomen. Als ik de afgelopen 4 weken Ivan (18) elke ochtend het buurmeisje zie helpen met het schoonkrabben van haar bevroren autoruiten besef ik me keer op keer hoe'n genot dat wel niet is om je auto in een garage te hebben staan (de automatische garagedeuropener verhoogd dat genot nog eens met 3 in het kwadraat, maar daar hebben we het nu even niet over).

Omdat het zaterdag nog niet genoeg had geijzeld, gingen we daar vanochtendvroeg weer vrolijk mee verder. De daardoor onstane gladheid was voor de meeste schooldistricten de reden om school voor vandaag te cancelen. Dit uiteraard tot grote vreugde van onze kids. AEGON zag echter geen reden om voor vandaag de deuren gesloten te houden. Dus liet ik vanmorgen even na achten m'n auto bij onze oprit naar beneden glijden. Met een slakke gangetje reed ik vervolgens richting m'n werk. Vooral heuvelafwaarts was dat erg spannend. Overal om me heen zag ik auto's alle kanten uitglibberen.
Ondanks het feit dat ik langzamer reed dan de meeste andere weggebruikers, klapte ik op een haar na bijna op een andere auto. Ik probeerde te remmen voor een op rood springend verkeerslicht. Dankzij m'n perfect functionerende ABS gleed m'n auto slechts tot halverwege de kruizing. Een tegemoetkomende linksafslaande imbiciel trok zich daar geen reet van aan, en probeerde nog net even voor me langs te schieten. Dat lukte, maar op de al eerder genoemde haar na.

Aan het einde van de dag probeerde ik met grote voorzichtigheid weer bij m'n auto te komen, die geparkeerd stond in een uithoek van de grote AEGON-parkeerplaats. Her en der zag ik collega's verwoede pogingen doen om een dikke ijzellaag van hun voorruit af te krabben. Toen realiseerde ik me dat ook ik er voor het eerst dit jaar aan zou moeten geloven: krabben! Omdat ik vanochtend niet echt vroeg naar m'n werk was gegaan, was ik gestraft met een parkeerplaatsje in een uithoek op de grote AEGON-parkeerplaats. De beloning voor m'n late start was echter veel groter. Na half negen was er niet echt veel ijzel meer naar beneden gekomen, en ik was dus zo klaar met krabben.

Ella had me eerder op m'n werk gebeld met de boodschap dat de oprit nog steeds spiegelglad was. Omdat ik bang was dat ik niet bij de oprit omhoog zou kunnen komen wilde ik nog even wat strooizout kopen bij Wal-Mart. Volledig uitverkocht dus! Een benzinepomp een eindje verderop bleek nog enkele kleine zakjes strooizout te hebben. Ze durfden daar nog bijna 3 dollar voor te vragen! Maar ja, je moet toch wat. Bij thuiskomst bleek het allemaal mee te vallen en kon ik zonder zout boven komen. Ja, want ik wil m'n auto natuurlijk wel in de garage hebben staan. Stel je voor dat ik morgen wéér moet krabben...

Risk

2005-01-02T21:27:00.000-06:00

Gisteren, Nieuwjaarsdag, lag het openbare leven in Cedar Rapids grotendeels stil vanwege ijzel. Ik had daar helemaal geen moeite mee, want 's middags zou de footballwedstrijd van de Iowa Hawkeyes tegen de LSU Tigers op TV zijn en verder hoefden we nergens heen. Ewout's worstelcoaches hadden bedacht dat er (verplicht) getraind moest worden om 8 uur 's morgens! Welke achtelijke idioot plant nu een worsteltraining op 1 januari om 8 uur 's morgens? Dankzij de ijzel hadden we nu een excuus...

Nadat de footballwedstrijd op TV was afgelopen hebben Ella, Ivan (18), Ewout (15) en ik een ouderwets potje Risk gespeeld. Niet alleen het spel was als van ouds, ook het resultaat: na Ewout genadeloos van de kaart geveegd te hebben had ik gewonnen!

Auto's reden buiten nog steeds stapvoets en af en toe glibberde er eentje de bocht door/uit.
Dankzij de ijzel is voor het eerst in jaren geen van ons zessen het huis uitgeweest. Alhoewel... We zaten 's avonds een van de openbare bibliotheek geleende DVD The Mummy Returns (nummer 59 in de filmtop allertijden) te kijken, die na een uur - met nog ruim een uur te gaan - vreselijk begon te haperen. Daar werden we na een tijdje zo strontzat van, dat ik rond half tien besloot naar een nabijgelegen videotheek te rijden om daar een DVD van The Mummy Returns te huren. Alvorens ik m'n auto bij de oprit naar beneden liet glijden, had ik eerst met een metalen sneeuwschuiver wat ijs weggeschaapt om zo te verzekeren dat ik bij terugkomst weer boven zou kunnen komen.

Vorig jaar had Ivan van Santa het Lord Of The Rings Risk spel gekregen. Na het nog diezelfde dag met ons gespeeld te hebben, had hij het daarna alleen nog maar met vrienden gespeeld. Omdat we gisteren het klassieke Risk hadden gespeeld, moest vandaag maar weer eens de Lord Of The Rings versie gespeeld worden. Dit keer met een andere variant dan vorig jaar. We zijn het spel begonnen om 11 uur vanmorgen en hebben het 6 uur een 45 minuten later maar afgebroken omdat het er op leek dat het nog wel úúúúren kon gaan duren.

Football - Capital One Bowl

2005-01-01T23:53:00.000-06:00

Wat voetbal is in Nederland, is wat football is in Amerika: de nummer één sport.
Vandaag moesten in een zeer belangrijge wedstrijd 'onze' Iowa Hakeyes het opnemen tegen de LSU Tigers in de prestitieuze Capital One Bowl in Orlando, Florida. Voor 70.229 toeschouwers (waaronder tienduizenden uit Iowa) wonnen de Hawyeyes de spannende wedstrijd in de laatste seconde met 30-25.

Quote van de Week

2005-01-01T11:58:00.000-06:00

"Life is like a dogsled team. If you aint the lead dog, the scenery never changes"

Een Nieuw Begin

2005-01-01T00:00:00.000-06:00

Na jááááren trouw het weblog van CasaSpider gelezen te hebben, heb ik besloten dat het tijd werd om ook een bijdrage te leveren aan de logwereld met een eigen weblog. Wat is een beter moment om met iets nieuws te starten dan aan het begin van een nieuw jaar?